วพานางเข้าจวนฝูจู่โดยพลการ ย่อมล่วงเกินคุณหนูใหญ่จวนฝูจู่”
ฉินเฟยเอ๋อร์หน้าตื่น มาถึงตอนนี้นางค่อยฉุกคิดเรื่องเหล่านี้ได้
หากเฟิงหรูชิงเป็นสาวใช้หลัวลี่ก็ช่างเถอะ แต่นางมีที่มาไม่ชัดเจน หลัวลี่พานางเข้าจวนฝูจู่โดยพลการ ต้องนำความวุ่นวายสู่ตระกูลหลัวแน่
ยิ่งกว่านั้นกู้อีอีนิสัยไม่ค่อยดีนัก อารมณ์ร้อนขี้โมโห หากบังเกิดโทสะต่อหลัวลี่ขึ้นมาภายหน้าหลัวลี่ก็ยากจะอยู่ในจวนเทียนเสิน
“หลัวลี่…”
ฉินเฟยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ขณะเตรียมใช้คำพูดราวผู้ใหญ่สั่งสอนคน กลับพบว่าชายหนุ่มข้างกายหายไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
รอนางได้สติกลับมา ชายหนุ่มก็หยุดอยู่ตรงหน้าสาวใช้ ชายเสื้อโบกเปิดกระแสลมพัดร่างสาวใช้ลอยออกไป
ตุบ นางตกลงกลางฝูงชน
จวนฝูจู่ที่กำลังครึกครื้นพลันเงียบสงบลง
เงียบถึงขั้นได้ยินเสียงเข็มตกลงพื้น
ทุกคนมองสาวใช้บนพื้นด้วยแววตาตะลึง จากนั้นเงยหน้าขึ้น สายตาที่มองใบหน้าชายหนุ่มสง่างามขมขื่นนั้นแฝงไปด้วยความแตกตื่น
“เฉินเอ๋อร์ เจ้า…” ฉินเฟยเอ๋อร์แววตาตะลึง มองฉินเฉินอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เพราะอะไร…
เพราะอะไรฉินเฉินถึงลงมือกับสาวใช้นางกระทันหัน
หลิวสยาเป็นสาวใช้นาง จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของด้วย นับประสาอะไร
