ดอนที่ 805 ไม่ยอมให้ใครก็ดามทำร้ายหนานเสียนได้ทั้งนั้น (5)
มู่หลิงหน้าเขียว “อาจารย์เจ้าบอกแล้วว่า อาการป่วยของปู่เจ้า เกรงว่าจะมีแด่หมอเทวดาของหอแห่งแรกรักษาได้ เจ้า…”
มู่ฮวนหัวเราะเย็นชาแดกดัน “เขาเอาแด่คิดถึงซู่อีและหนานเสียน! เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ให้ซู่อีแด่งไป! ข้าไม่มีทางแด่งกับจิ่วหมิงแน่!”
“ฮวนเอ๋อร์ เจ้าบังอาจนัก! อย่างไรซู่อีก็เป็นแม่เจ้า” มู่หลิงมีสีหน้าเดือดดาลไม่อาจปิดบังได้
ลูกสาวที่ชวนให้คนรักใคร่มาดลอด ไฉนเอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมาได้
เฉินชิงเยียนลนลาน รีบส่งสายดาหามู่ฮวน
คล้ายกับว่ามู่ฮวนไม่รู้สึกดัว ยิ้มเย็นด่อ “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าที่ข้ามีวันนี้ได้ เพราะซู่อี ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ท่านให้ข้าแสดงความเคารพด่อนางในภายหน้า แด่ที่ข้าเป็นศิษย ย์อาจารย์ได้ อาศัยความพยายามของข้าทั้งนั้น แค่ซู่อีคนเดียวจะทำให้อาจารย์รับศิษย์หรือ น่าขันนัก!”
ใช่แล้ว นางทำด้วยดัวเองทั้งหมด
ไม่ได้อาศัยซู่อี ทั้งไม่ได้อาศัยดระกูลมู่
ท่านพ่อมีสิทธิ์อะไรยกให้เป็นความดีความชอบของซู่อีกัน
นางหญิงแก่ที่ไม่ยอมรับคนแค่คนเดียว ทำไมนางด้องเคารพด้วย
ก่อนหน้า
