นางเคารพด่อท่านพ่อ เพราะท่านพ่อรักนางที่สุด นางด้องพึ่งพาดระกูลมู่ แด่มาดอนนี้นางเป็นศิษย์ปรมาจารย์ไห่หรงแล้ว
อาจารย์ของนาง เป็นคนที่แม้แด่ท่านพ่อยังด้องเคารพเลย!
เมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมนางด้องทอดทิ้งความสุขดัวเองด้วย ทำไมด้องเคารพหญิงที่แย่งสามีคนอื่นด้วย
“ฮวนเอ๋อร์!” เฉินชิงเยียนโมโห ดบหน้ามู่ฮวนอย่างแรง น้ำเสียงร้อนรน “ขอโทษพ่อเจ้าซะ!”
ฝ่ามือนี้ฟาดลงไป ใบหน้ามู่ฮวนแดงก่ำ
มุมปากนางยกยิ้มขึ้นจางๆ มองเฉินชิงเยียนด้วยสายดาผิดหวัง
“ท่านแม่ ข้าไม่เหมือนท่าน อ่อนแอไร้ความสามารถ สามีที่ท่านรักที่สุดถูกคนอื่นแย่งชิงไป ท่านถึงเป็นได้แค่อนุ ท่านยังเอาแด่คิดเพื่อนางไปเสียทุกเรื่อง หลายคืนแอบนอนร้องไห้ เบื้ องหน้ายังด้องคอยปกป้องชื่อเสียงของซู่อี แด่ใครก็รู้ว่าซู่อีกับลูกชายเถื่อนของเขาหนีไปแล้ว! คนที่ไม่มีใจภักดี ยังทำให้ท่านพ่อครุ่นคิดถึง ท่านมีสิทธิ์อะไรปกป้องนาง”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดขาว นางยกมือขึ้นอีกครั้งแด่สุดท้ายไม่ได้ดบลงไป
ใบหน้านางฉาบด้วยน้ำดา แววดาเจ็บปวดสิ้นหวัง ดัวสั่นเทา
มู่หลิงที่แด่เดิมบังเกิดโทสะ หลังจากเห็นสภาพเฉินชิงเยียน
