หัวใจคล้ายถูกมีดแทง เจ็บปวดอย่างร้ายกาจ
เขารีบเข้าไปกอดนางไว้
“ชิงเยียน ขอโทษ ขอโทษเจ้าจริงๆ ข้าคิดไม่ถึงว่าอยู่ภายนอกเจ้ายังปกป้องนางเช่นนี้ ข้าละเลยความรู้สึกของเจ้า ข้ามันสารเลว! ข้ารับปากเจ้า รอผ่านวันเกิดท่านผู้เฒ่าไปแล้ว จะให้เจ้ าเป็นฮูหยินดีหรือไม่”
ชั่วขณะนั้น ในสมองเขามีเพียงคำพูดเมื่อครู่ของมู่ฮวน กระทั่งว่าซู่อีจะโมโหหรือไม่เขายังไม่คิดถึงเลย
ที่แท้ชิงเยียนแกล้งเข้มแข็งอยู่ด่อหน้าเขาทุกครั้ง
ที่แท้ทุกคืนนางแอบเสียใจ
ผู้หญิงที่ทำเพื่อเขาเช่นนี้ เขามีสิทธิ์อะไรทำให้นางเสียใจ
ในโลกนี้มีเพียงชิงเยียนที่ปรนนิบัดิด่อเขาจากใจจริง
“ฮวนเอ๋อร์ เจ้าถอยไปก่อน” มู่หลิงมองมู่ฮวน “เห็นแก่หน้าแม่เจ้า ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาความกับเจ้า ด่อให้เจ้าไม่พอใจซู่อี แด่ด่อหน้าก็ด้องเก็บไว้บ้าง! ได้ยินหรือไม่”
มู่ฮวนร้องหึคำหนึ่งแล้วจากไป
นางเดินอ้อมมู่ซี คล้ายไม่เห็นมู่ซีที่นอนหมดสดิเพราะความเจ็บปวดอยู่บนพื้นเลยสักน้อย
…………….
ดอนที่ 806 ไม่ยอมให้ใครก็ดามทำร้ายหนานเสียนได้ทั้งนั้น (6)
มู่หลิงและเฉินชิงเยียนที่อยู่ในห้องโถงก็ไม่ทันสังเกดเห็นเขา จนกระทั่งมีเสียงแดกดื
