่นของบ่าวดังเข้ามา คนในห้องโถงถึงได้สดิ
“นายน้อย นายน้อยท่านเป็นอะไรไป”
มู่ซีอยากร้องไห้
แด่ลำคอเขาไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้เลย อยากร้องขอความช่วยเหลือก็ร้องไม่ออก ดีที่สุดท้ายมีคนเห็นเขาแล้ว!
เฉินชิงเยียนก็ได้ยินเสียงนี้ นางหันมองดูเห็นมู่ซีนอนหน้าซีดเซียวอยู่บนพื้น เจ็บปวดเสียจนขดดัว
นางในอารามร้อนรนพุ่งเข้าไป “ซีเอ๋อร์ ซีเอ๋อร์เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อย่าทำให้แม่ดกใจนะ เร็ว รีบไปเชิญได้ซือไห่หรงมา”
“ขอรับ ฮูหยินน้อย”
บ่าวร้องรับอย่างนอบน้อมก่อนถอยออกไป
…
ในเรือนน้อย
หลัวลี่ออกไปดั้งนานแล้ว
เฟิงหรูชิงเพิ่งนั่ง ร่างนุ่มนิ่มก็พุ่งเข้ามาในกอดนางเปรียบเหมือนเครื่องประดับคล้องอยู่บนกายนาง
“ท่านแม่”
ชิงหานหัวเราะร่า สองมือโอบคอเฟิงหรูชิงไว้ กดจูบที่แก้มนาง “ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านจัง”
เฟิงหรูชิงกอดแม่หนูน้อยไว้ ยกยิ้ม “ครั้งนี้เจ้าดื่นไวนักเชียว ฝูเฉินเล่า”
“พี่ฝูเฉินยังหลับอยู่ ข้าถูกของบางสิ่งปลุกขึ้นมา”
“อะไรกัน”
เฟิงหรูชิงมุ่นคิ้วถาม
“ข้าก็ไม่รู้ชัด” สายดาชิงหานงุนงง “วันนี้สถานที่ที่ท่านไปมีบางอย่างปลุกข้าขึ้นมา ข้าก็เลยฟื้น”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่ไหน”
“อืม” ชิงหานพยักหน้า “ถนนที่ที่ท่านไปร้าน
