สิ่งเกิดขึ้นเร็วยิ่งนัก!แม้แต่เจียงเทียนเซิงยังตอบสนองไม่ทันเจียงฉางเซิงกำมือขวา ทันใดนั้นปราณสีดำใจกลางฝ่ามือก็ปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้วแล้วมลายหายไป เจียงเทียนเซิงเห็นแล้วหนังตากระตุก“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่”เจียงเทียนเซิงถามออกมาอย่างอดใจไม่ไหว “เจ้าหน้าตาเหมือนเสด็จพ่อของข้ายิ่งนัก พวกเจ้าเป็นอะไรกัน”เจียงฉางเซิงส่ายหน้าพร้อมกับหลุดหัวเราะ “ไม่ใช่ข้าเหมือนเขา แต่เขาเหมือนข้าต่างหากเล่า”เจียงเทียนเซิงได้ยินดังนั้นก็งุนงงไปวูบหนึ่ง แต่แล้วเขาก็เหมือนคิดอะไรบางอย่างออก สีหน้าจึงเปลี่ยนไปในทันที ทั้งร่างเขาสั่นระริก งึมงำเอ่ยว่า “หรือว่าจะเป็นท่านบรรพ…ไม่มีทาง ท่านจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน…”ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงจุดประสงค์ของบุรุษอาภรณ์สีม่วงออก หรือว่าท่านบรรพบุรุษจะมาเพื่อปกป้องวิถีเซียนเขาหวาดกลัวจนทรุดลงไปคุกเข่าทันที หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกย้อนกลับไปหากเมื่อครู่เขารับปากบุรุษอาภรณ์สีม่วงคนนั้น ผลลัพธ์ที่ตามมาคงไม่ใช่สิ่งที่น่าคิดถึงแม้แต่น้อยเจียงฉางเซิงก้มลงมองลูกหลานที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าตนเอง ในใจรู้สึกเศร้าใจยิ่งนัก จิ่งเทียนจงในวันวานแม้ชอบใช้อำนาจ แต่หัวใจมีประชาชน คิดไม่ถึงว่าหลังกลับชาติมาเกิด
