แสงบางอย่างฉ ฉายออกจากดวงตา
ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า
บนใบหน้าของชายหนุ่มยังคงสวมหน้ากากดังเดิม ปกปิดความสง่างามไว้ภายใต้หน้ากาก
“ที่จริง…” เฟิงหรูชิงยิ้มบางๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องปกปิดใบหน้าตัวเองเอาไว้ตลอด รอยสัญลักษณ์นั้นของเจ้า…สวยมาก บนโลกนี้ไม่ใช่ทุกคนที่จะรับความงามของเจ้าได้”
ชายหนุ่มลูบหน้ากากบนหน้าเบาๆ เข้ามองลึกไปยังรอยยิ้มงดงามของหญิงสาว
จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมาแล้วถอดหน้ากากออกเผยใบหน้าอันสง่างาม
รอยสายฟ้าผ่าที่ใต้ตาของเขางดงามไม่มีสิ่งใดเทียบเท่า เพิ่มความน่าเกรงขามให้ใบหน้าของเขาอีกหลายส่วน
“หากเจ้าไม่อยากให้ข้าใส่หน้ากากเช่นนั้นวันหน้าข้าก็จะไม่ใส่มันอีก”
“…”
เฟิงหรูชิงกะพริบตาปริบๆ
นางเพียงแค่แนะนำเท่านั้น เหตุใดจึงรู้สึกว่าคำพูดของจิ่วหมิงมีความนัย?
“นี่ก็สายแล้วข้าจะไปสืบเรื่องพรรคเภสัชเทพกับจวนเทียนเสินเสียหน่อย” สายตาจิ่วหมิงจ้องไปยังหญิงสาวตรงหน้า “บางทีเจอกันครั้งหน้าอาจจะเป็นในจวนเทียนเสิน”
นางหนูคนนี้แม้เลือกที่จะเข้าไปในจวนเทียนเสินเพียงคนเดียว แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้นางเป็นอันตรายได้
คำพูดของจิ่วหมิงเฟิง
