มจริงใจหนานเสียนจะต้องรู้ได้แน่ว่านางไม่ใช่คนร้าย!
อันชุ่ยสูดหายใจเข้าสายตามองไปที่แคว้นหลิวอวิ๋นตัวอักษรสามตัวใหญ่ๆ ที่เขียนอยู่ไม่ไกล
“อย่างไรข้าก็เป็นคนจวนเทียนเสิน คนข้างนอกใครบ้างจะไม่ไว้หน้าข้า? มีเพียงเขาที่ทำเช่นนี้กับข้า อ้อจริงสิ ยังมีหงส์ขาวตัวนั้น! ครั้งหน้าเจออีกข้าจะถลกหนังมันแน่! ทำให้ข้าต้องเดินทางยาวไกลเช่นนี้!”
หลังจากอันชุ่ยพูดจบก็มีเสียงสูงวัยดังขึ้นมาท่ามกลางความว่างเปล่า
“จวนเทียนเสิน? เจ้าเป็น…คนจวนเทียนเสิน?”
อันชุ่ยชะงัก ในตอนที่หันไปก็เห็นคนที่ปกคลุมไปด้วยชุดดำทั้งร่างปรากฏต่อหน้านาง
ทั้งตัวชายแก่อยู่ภายใต้ชุดดำมองเห็นหน้าตาไม่ชัด ทว่าลมหายใจที่เขาแผ่ซ่านออกมากลับทำให้อันชุ่ยถอยหลังไปหลายก้าว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“เจ้าเป็นใคร?”
“เจ้าเป็นคนจวนเทียนเสินก็ดี ข้ามาเพื่อหาพวกเจ้าจวนเทียนเสิน”
ชายแก่ลอยมาตรงหน้านางทันควัน อันชุ่ยตกใจจนร้องเสียงแหลม
สิ้นสุดเสียงร้องของนางชายแก่ก็คว้าสาบเสื้อของนางไว้หิ้วขึ้นแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง
……..
