ตอนที่ 740 การดวลกันของดอกบัวสีขาวสองดอก (1)
อันชุ่ยล้มลงกับพื้นด้วยความตกตะลึง หน้านางขาวซีดเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ผมเพ้ายุ่งเหยิงปกปิดสายตาของนาง
เห็นได้ชัดว่านางยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เพี้ย!
ฝ่ามือชายแก่ฟาดออกไปใบหน้าทั้งหน้าของอันชุ่ยบวมแดง นางได้สติกลับมาหลังจากตกใจในตอนแรก นัยน์ตาแฝงด้วยความโกรธ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? นายท่านจวนเทียนเสินคือลุงเขยของข้า!”
หลังจากได้ยินประโยคนี้มือของชายแก่ก็ชะงักไป เขาควบคุมมือที่สั่นเทาสีหน้าไร้อารมณ์ใดๆ แล้วเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา “ข้าบอกแล้วว่าที่ข้าต้องการหาก็คือพวกเจ้าคนจวนเทียนเสิน”
“เจ้า…” อันชุ่ยขยับถอยหลังหลายก้าวกัดฟันเอ่ยขึ้น
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอะไร? จวนเทียนเสินของข้ามีความแค้นอะไรกับเจ้า เหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้?”
ชายแก่ชุดดำเดินเข้าใกล้อันชุ่ยหัวเราะเสียงเย็น “ง่ายมาก บอกข้ามาว่าจวนเทียนเสินอยู่ที่ไหน”
“…” ตาแก่นี่ลงมือกับนางหนักหน่วงเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าเพื่อที่ตั้งของจวนเทียนเสิน?
เขาน่าจะพูดให้เร็วกว่านี้ นางจะได้ไม่ต้องรับความเจ็บปวดเช่นนี้!
“จวนเทียนเสิน…”
อันชุ่ยกลืนน้ำลายลงคอ นางรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดใน
