ลำคอตัวเอง
ใครจะรู้พูดยังไม่ทันจบคำชายแก่ชุดดำก็ยกนางขึ้นสูงแล้วทุ่มลงพื้นอีกครั้ง
ศีรษะนางกระแทกกับกิ่งไม้ด้านข้างพอดีทำเอานางตาลายเกือบจะหมดสติไป
“ดูแล้วพวกเจ้าคนจวนเทียนเสินจะหยิ่งผยองถึงกระดูกยอมตายไม่ยอมพูด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะให้เจ้าได้สมใจ” เสียงสูงวัยของชายแก่ชุดดำแฝงด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก และกลิ่นไอแห่งการฆ่าฟัน
อันชุ่ยแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อไม่ได้รับความเป็นธรรม
นางพูดเมื่อไรว่าจะไม่ยอมพูด?
หยิ่งทะนงของแบบนี้มันจะไปมีค่าอะไรกัน? ชีวิตไม่มีแล้วความหยิ่งทะนงมีประโยชน์อะไร?
“ข้าพูด ข้าพูด…” อันชุ่ยกลัวชายแก่จะลงมือต่อ ในตอนที่เขากำลังยกมือขึ้นก็รีบพูดออกมาทันที
“ในทะเลใต้มีเกาะเกาะหนึ่ง ที่ป่าทึบในเกาะแห่งนั้น ในป่าทึบมีเวทมนตร์อยู่ ทำลายเวทมนตร์ก็สามารถเข้าไปในจวนเทียนเสินได้”
แต่ว่าในจวนเทียนเสินมีคนเฝ้าประตูอยู่ หากไม่มีป้าคำสั่งของจวนเทียนเสินก็ไม่มีทางเข้าไปในจวนได้
กลับกันคนที่ไม่มีป้ายคำสั่งคนหนึ่งยังสามารถหาทางไปจวนเทียนเสินได้ ย่อมทำให้กองกำลังหลักของจวนเทียนเสินไล่ล่าอย่างลีกเลี่ยงไม่ได้
นี่เป็นค่าตอบแทนที่เขากล้าบีบเค้นนาง!
ปึ้ง!
ชายแก่ฟาดฝ่ามือเข้าที่
