ด้านหลังศีรษะของนาง โยนอันชุ่ยทิ้งราวกับสุนัขตัวหนึ่ง
อันชุ่ยลุกขึ้นด้วยความโกรธ คายเศษดินเศษหญ้าในปากออก “ข้าบอกเจ้าไปแล้วเจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
“ข้ามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อสั่งสอนพวกเจ้าจวนเทียนเสิน…ถุย เพื่อบีบเค้นพวกเจ้าจวนเทียนเสิน เจ้ารีบเอาป้ายคำสั่งจวนเทียนเสินออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าจะเข้าจวนเทียนเสินต้องใช้ป้ายคำสั่ง”
อันชุ่ยโกรธจนตัวสั่น
ตาแก่นี่ในที่สุดก็พูดความจริงแล้ว!
บีบเค้นถามที่ตั้งของจวนเทียนเสิน? ในแผ่นดินใหญ่นี้มีใครว่างขนาดที่อยากไปเดินเล่นที่จวนเทียนเสินกัน?
เขาก็แค่รู้ว่านางเป็นหลานสาวของกู้สื่อจึงได้ลงมือกับนางก็เท่านั้น! แล้วยังหาข้ออ้างที่น่าขันสิ้นดี!
เขาคิดว่านางโง่ไม่รู้แผนการที่แท้จริงของเขา?
“เจ้าเป็นใครกันแน่?”
นัยน์ตาอันชุ่ยแดงก่ำ หากให้ป้ายคำสั่งไปเช่นนั้นนางก็ไม่อาจกลับจวนเทียนเสินได้
นอกเสียจากนางจะกลับไปอยู่ข้างกายกู้อีอีต่อ เช่นนี้แล้วนางก็ไม่มีข้ออ้างที่จะเข้าใกล้หนานเสียนตามลำพังอีก...
ชายแก่ชุดดำขี้เกียจพูดไร้สาระกับนาง พลังของเขาค่อยๆ เย็นขึ้นขยับเข้าใกล้อันชุ่ย
……..
