มั่วเฟยเฟยยิ้มเย็น เป็นเช่นนี้ต่อไปจวนเฟิงอวิ๋นนี่จะต้องพังพินาศแน่!
ชิงหลิงกินเทียนหลิงกั่วลงไปก็เห็นศิษย์คนหนึ่งจ้องมองนางตาปริบๆ
นางจำได้ว่าศิษย์คนนี้คือหญิงที่เมื่อครู่ช่วยนางห้ามปรามมั่วเฟยเฟย
แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางจะไม่ได้ห้ามปรามต่อทว่าอย่างไรนางก็เคยมีใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดสุดท้ายชิงหลิงก็ไม่อาจ ลืมน้ำใจนี้
นางถอนหายใจเบาๆ องค์หญิงในเมื่อก่อนทำตัวไม่ดีไม่รู้เรื่องรู้ราวนางก็ติดตามองค์หญิงสร้างปัญหาไปเรื่อย
ต่อมา…
องค์หญิงเปลี่ยนนิสัยแล้ว ทำให้นางไม่อาจจะทำตัวไม่ดีต่อไปได้
“นี่ให้เจ้า”
ชิงหลิงกัดฟันหยิบเทียนหลิงกั่วผลหนึ่งวางลงในมือหญิงสาว “ยังมีอีก เมื่อครู่ต้องขอบคุณเจ้าด้วย…”
หญิงสาวชะงัก นัยน์ตานางแดงระเรื่อสูดหายใจ
เดิมคิดว่าครั้งนี้คงไม่ได้กินเทียนหลิงกั่วแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะยังมีโอกาสได้ลิ้มรส
ทว่านางไม่ได้กินเข้าไปเลยกลับเก็บเอาไว้
ตั้งใจว่าครั้งหน้าตอนที่ฝึกฝนจนเหนื่อยค่อยกิน
“ชิงหลิง” นัยน์ตาเฟิงหรูชิงมืดลงเล็กน้อยตะโกนเสียงดัง
ชิงหลิงตกใจคิดว่าเรื่องที่ตัวเองนำเอาเทียนหลิงกั่วไปให้ศิษย์จะทำให้องค์หญิงโกรธ นางรีบเดินไปข้างกายเฟ ฟิงหรูชิงด้วยท่าทางน่าสงสาร “องค์ห
