นของข้า? แค่สาวใช้ที่เพิ่งก้าวถึงระดับเจินอู่คนหนึ่งเท่านั้น ใครอนุญาตให้เจ้าแตะต้องของของศิษย์ในจวน?”
ชิงหลิงชะงักค้าง นางมองผลไม้ในมือมั่วเฟยเฟยแล้วก็เข้าใจบางอย่าง “นี่…กินไม่ได้หรือ? ข้าไม่รู้…”
“นี่คือยาวิเศษ เจ้าไม่เข้าใจหรือ?” หัวใจตับไตไส้พุงของมั่วเฟยเฟยล้วนกำลังเจ็บปวด ของดีเช่นนี้ถูกสาวใช้คนหนึ่งทำให้สิ้นเปลืองไปเสียแล้ว
แม้จะเป็นเจินอู่อายุน้อยคนหนึ่งในจวนเฟิงอวิ๋นก็เป็นได้แค่ศิษย์นอกจวนเท่านั้น แต่นี่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงที่นางมีฐานะเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต้นผลไม้วิเศษต้นนี้ให้ศิษย์ในจวนใช้โดยเฉพาะ แม้จะเป็นศิษย์นอกจวนก็ล้วนไม่มีสิทธิ์ได้ใช้!
แล้วยิ่งเป็นสาวใช้ชั้นต่ำคนหนึ่ง!
“ข้ารู้ว่ามันคือยาวิเศษแต่ข้าไม่รู้ว่ามันกินไม่ได้ ตอนข้าอยู่จวนองค์หญิงได้กินทุกวัน ดังนั้นข้าเลยคิดว่า…”
หากเป็นผลวิเศษอื่นนางไม่มีทางแตะต้องมั่วซั่วแน่
ทว่านี่…ในจวนองค์หญิงก็เหมือนกับผลไม้ ทุกวันล้วนได้รับมานางเคยชินเสียแล้ว ก็เลยลืมไปว่าที่นี่คือจวนเฟิงอวิ๋น
“เจ้าเป็นสาวใช้คนหนึ่งมีความสามารถมาจากไหนถึงได้กินเทียนหลิงกั่วนี่ทุกวัน?” มั่วเฟยเฟยยิ้มเยาะ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหย
