ิ่งผยองและดูถูกเหยียดหยาม
เทียนหลิงกั่วแม้จะเป็นเพียงยาวิเศษระดับหนึ่ง
ทว่าเทียนหลิงกั่วสำหรับมนุษย์และสัตว์วิเศษแล้วมีแรงดึงดูดเป็นอย่างมาก มีสัตว์วิเศษบางตัวที่ไม่สามารถปีนต้นไม้และไม่สามารถบินได้ ก็ใช้แรงชนต้นไม้อย่างโง่เขลา ทว่าลำต้นเทียนหลิงกั่วเปราะบางมากชนไม่กี่ครั้งก็สามารถหักได้ ทำให้นับวันจะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ทั้งแผ่นดินใหญ่มีอยู่ไม่เกินยี่สิบต้น
นายหญิงโชคดีพบเทียนหลิงกั่วสองต้นนี้จึงนำกลับมาเลี้ยงเอาไว้
แม้จะเป็นเช่นนี้คนในจวนเฟิงอวิ๋นก็มีมากเกินไป ทว่าต้นเทียนหลิงกั่วกว่าจะสุกต้องใช้เวลาไม่น้อยจึงทำให้มีกฏขึ้น มีเพียงศิษย์ในจวนเท่านั้นจึงจะสามารถได้รับเทียนหลิงกั่ว
เทียนหลิงกั่วนี้กับยาวิเศษอื่นก็ไม่เหมือนกัน ไม่ว่าผู้มีความสามารถระดับใดก็สามารถใช้ได้ เพราะว่ามันไม่ได้ใช้เพื่อเพิ่มพละกำลังเพียงแต่ทำให้คนที่เหนื่อยล้ามีเรี่ยวแรงขึ้นมาฝึกฝนได้ต่อ
แม้แต่ผู้อาวุโสกับผู้พิทักษ์พวกเขายังไม่ใช้เทียนหลิงกั่ว ทั้งหมดนี้เอาไว้ให้ศิษย์ในจวนที่มีพรสวรรค์
ดังนั้น…
มีสิทธิ์อะไรเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่งกลับสิ้นเปลืองผลไม้ไปหนึ่งผล?
…..
