อะ”
ผู้อาวุโสผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นโบกมือแล้วหันหลังจากไป
“นี่คือโอกาสที่ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นให้พวกเจ้า” หงอวี้ยิ้มบางๆ หันหลังกลับไปมองเหล่าสาวใช้ที่ท่าทางนอบน้อม “ตอนนั้นเขาถามทุกคนแล้วว่ายินดีรับโอกาสนี้หรือไม่ มีเพียงพวกเจ้าที่เชื่อผู้อาวุโส
เหลยอวิ๋นจึงได้ตัดสินใจในสิ่งที่ตัวเองไม่มีวันเสียใจไปตลอดชีวิต!”
ด้วยพรสวรรค์ของคนเหล่านี้ ในจวนเฟิงอวิ๋นแม้จะเป็นเพียงศิษย์คนหนึ่ง ทว่าก็สามารถมีที่ยืนในจวนเฟิงอวิ๋น
กลับกันหากไปแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นเพียงสาวใช้เล็กๆ คนหนึ่ง ไม่มีการบ่มเพาะใดๆ และยิ่งไม่มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในการฝึกตบะเหมือนจวนเฟิงอวิ๋น
ดังนั้น…
ผู้อาวุโสเหลยอวิ๋นในตอนนั้นพูดเป็นประโยคเดียว นี่คือโอกาส ดูสิว่าผู้ใดจะคว้าเอาไว้ได้!
เขาไม่ได้บีบบังคับผู้ใด ดังนั้นสุดท้ายแล้วที่ยินดีไปเป็นสาวใช้มีเพียงบรรดาคนตรงหน้านี้
“พวกเจ้าก็เหนื่อยกันแล้ว พักผ่อนให้สบาย หลังจากนี้มีเวลาก็มารอรับคำสั่งที่เฟิงชิงย่วน”
พูดจบหงอวี้ก็หันหลังจากไป ทิ้งไว้เพียงบรรดาสาวใช้
…………………
