ยน
เกิดซู่อีบอกเสี่ยวชิงแล้วหลังจากนี้นางจะเผชิญหน้ากับเสี่ยวชิงอย่างไร? จะเป็นผู้ติดตามนางได้อย่างไร?
“ใช่แล้ว ไม่ผิด ล้วนเป็นความบังเอิญ ที่จริงตระกูลของข้าธรรมดามากจริงๆ นะ”
“…”
ซู่อีใช้สายตาสงสัยมองไปที่กู้อีอีอีกครั้ง รู้สึกว่านางหนูนี่แปลกพิลึก…
ทว่านางก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ขอเพียงนางหนูนี่ไม่ทำร้ายชิงเอ๋อร์ก็เพียงพอแล้ว
“เสี่ยวชิงของข้า ฮือๆ…” ถังอิ่นน้ำตานองหน้าน้ำมูกไหลเยิ้ม “ข้าจะไปหาเสี่ยวชิง”
“แต่ว่า…” กู้อีอีลังเลเล็กน้อย “ในจดหมายของเสี่ยวชิงบอกไว้แล้ว ให้เจ้าอยู่จวนแม่ทัพไม่ว่าที่ไหนก็ห้ามไป”
ถังอิ่นเสียใจจนน้ำตาร่วงหล่น “เสี่ยวชิงหนีไปกับชายสุนัขนั่นแล้ว หากข้าไม่ตามไปต่อไปในใจของเสี่ยวชิงก็จะไม่มีที่ของข้าแล้ว…”
“ที่พูดมาก็ถูก...” กู้อีอีพยักหน้าเห็นด้วย “เวลาที่ข้ากับเสี่ยวชิงไปมาหาสู่กันน้อยเกินไปจะมาแยกจากนางในเวลาเช่นนี้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นข้าก็จะยิ่งไม่มีโอกาส”
เมื่อเห็นนางหนูของคนนี้จะไปหาเฟิงหรูชิงชุดขาวของซู่อีก็โบกสะบัดขวางหน้าทั้งสองคนไว้
“พวกเจ้าจะไปหาชิงเอ๋อร์ไม่ได้”
ถังอิ่นทำปากยื่นด้วยความน้อยใจ “เพราะอะไรกัน?”
เพราะอะไร?
ซู่อียิ้มบาง นางหนูนี่คิดไม่ดีกับชิงเอ๋อร์มาตั้
