ตอนที่ 717 รอข้าใช้ใต้หล้าเป็นของกำนัล สู่ขอเจ้าเป็นภรรยา (3)
จนหลังจากนั้นสักพักจึงมีงูเขียวตัวหนึ่งเลื้อยเข้ามาจากนอกประตู มันเอ่ยปากอย่างลังเล “องค์หญิงนางต้องการจะออกจากแคว้นหลิวอวิ๋น ท่านไม่รั้งนางไว้หรือ?”
“ไม่จำเป็น” ปลายนิ้วของหนานเสียนลูบที่ริมฝีปาก สายตาที่เดิมเยือกเย็นกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “นางอยากทำอะไรก็ไม่ต้องห้ามปราม หากนางอยากให้ข้าช่วยจริงนางต้องเอ่ยปากแน่”
“เช่นนั้นหากองค์หญิงไม่ยินยอมเล่า?” ชิงน้อยถามด้วยความสงสัย
“เช่นนั้นนางจะต้องมีเหตุผลที่ไม่อาจพูดออกมาได้”
เขาเชื่อนางและยินดีเคารพนาง
ดังนั้น เขาจะไม่ถามนางให้มากเรื่อง ขอเพียงนางยินดีเอ่ยนางต้องเอ่ยออกมาแน่
“แต่ว่า…ดูเหมือนว่าชิงเอ๋อร์จะยังไม่อาจพึ่งพาอาศัยข้าได้ทั้งกายใจ” หนานเสียนยิ้มบาง “เจ้าไปเตรียมตัว พวกเราควรจะไปได้แล้ว”
ชิงน้อยชะงัก “นายท่าน พวกเราจะไปที่ใด? ไปจวนเทียนเสินหรือ?”
“ตามชิงเอ๋อร์ไป”
เสียงของหนานเสียนชะงัก “เดี๋ยวก่อน ให้ชิงเอ๋อร์ไปได้พันเมตรเสียก่อนพวกเราค่อยตามไป เพื่อไม่ให้ถูกนางพบเข้า”
ชิงน้อย “…”
นายท่าน นี่ท่านจะทำอะไร? ตัดใจจากองค์หญิงไม่ได้ ไม่ให้นางไปก็สิ้นเรื่องแล้ว?
“นายท่าน...” ชิงน้อย
