ลังเลเล็กน้อย “ท่านแน่ใจว่าพวกเราจะติดตามองค์หญิง? ท่านไม่ได้พูดว่าเคารพนาง เชื่อนางหรือ?”
“อื้อ” หนานเสียนเอ่ยนิ่งเรียบ “ดังนั้นข้าจึงไม่ขัดขวางนาง แต่ไม่ได้แปลว่าข้าจะวางใจให้นางอยู่คนเดียวข้างนอก”
“ข้ารู้สึกว่า หากองค์หญิงอยู่ข้างนอกที่อันตรายน่าจะเป็นคนอื่น” ชิงน้อยเอ่ยเสียงแผ่ว
นัยน์ตาเย็นชาของหนานเสียนกวาดมองไปยังชิงน้อย มันตกใจจนตัวสั่นรีบเอ่ยปาก “คนข้างนอกพวกนั้นชั่วร้ายเกินไป องค์หญิงเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่งจะให้คนพวกนั้นรังแกได้อย่างไร พวกเราควรจะรีบตามตูดองค์หญิงไป ถุย! อารักขาองค์หญิงอย่างลับๆ !”
“อื้อ” สีหน้าหนานเสียนจึงจะดีขึ้นมา
“แต่ว่า…” ชิงน้อยกะพริบตา “เมื่อวานโอกาสดีเช่นนั้น เหตุใดนายท่านจึงไม่คว้าเอาไว้?”
หนานเสียนไม่ได้พูด
นานกว่าเขาจะเอ่ยถามออกมา “ข้า…รูปงามหรือไม่?”
ชิงน้อยงุนงงไม่เข้าใจว่าคำพูดของหนานเสียนหมายความว่าอย่างไร?
นายท่านกลายเป็นคนหลงตัวเองตั้งแต่เมื่อใดกัน?
อีกอย่างมันเป็นงูตัวหนึ่งจะมองออกว่าเขารูปงามหรือไม่ได้อย่างไร?
“มีผู้หญิงมากมายเห็นนายท่านแล้วอยากจะพุ่งเข้าหา…” ชิงน้อยตอบกลับ “ดังนั้นก็น่าจะรูปงาม”
“หากมีวันหนึ่ง…ใบหน้านี้ของข้าเสียโฉม ชิงเอ๋อร์นาง…จะย
