ปจวนก็เข้าไปอยู่ในมิติว่าง
ครั้งนี้แม้หนานเสียนมานางก็ไม่ออกมาพบเขา
จนกระทั่งหลังจากนั้นสามวันนางจึงจะออกมาจากมิติว่าง ในมือถือดอกไม้สีม่วงดอกหนึ่ง
ดอกไม้ดอกนี้มีกลีบแปดกลีบห่อหุ้มเกสรเอาไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา
มุมปากนางมีรอยยิ้มบางๆ เช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วผลักประตูห้องเดินออกมา
นางเห็นหลิวลี่ที่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูในทันทีจึงยื่นดอกไม้สีม่วงในมือให้นาง
“เจ้าเอาไปให้ตระกูลฉิน ให้ฉินซวินนำไปต้มเป็นชาดอกไม้แล้วค่อยให้นางดื่ม ทุกวันใช้วันละหนึ่งกลีบก็พอ ใช้ต่อเนื่องกันแปดวันก็ได้แล้ว”
“เพคะองค์หญิง”
หลิวลี่รับดอกไม้ด้วยความนอบน้อมและกำลังจะจากไปแต่เสียงของเฟิงหรูชิงก็เรียกนางไว้อีกครั้ง
“จริงสิ สามวันนี้ที่ข้าหายไปไม่ได้สนใจตระกูลฉิน เว่ยเมิ่งเจี๋ยนั่นจัดการอย่างไร?”
“องค์หญิง” หลิวลี่หันกลับมา “บ่าวได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลฉินโกรธมากตีเว่ยเมิ่งเจี๋ยจนตาย ท่านผู้นำตระกูลเว่ยก็ไม่ได้ห้ามปรามเขา เพียงแต่สองวันก่อนฮูหยินเฒ่าตระกูลเว่ยรู้เรื่องนี้เข้าก็มาก่อความวุ่นวาย สุดท้ายเว่ยฝ่างก็ส่งนางไปกักตัวไว้ที่ชนบท”
ตระกูลเว่ยเมื่อก่อนนี้เดิมเป็นคนในชนบท ต่อมาได้ติดตามน่าหลานหูจึงได้มีตระกูลเว่ยใ
