นวันนี้
ทว่ารากฐานของตระกูลเว่ยก็ยังอยู่ที่ชนบท
เดิมก่อนหน้านี้อย่างมากเว่ยฝ่างก็ส่งฮูหยินเฒ่าไปจวนอื่นเท่านั้น ยังสามารถมีชีวิตสุขสบายอยู่ดีกินดีอยู่
ครั้งนี้เขากลับไม่ออมมืออีกไล่นางกลับไปชนบท ให้นางกลับสู่ชีวิตที่เคยเป็น
เพื่อไม่ให้มีเว่ยเมิ่งเจี๋ยอีกคนจึงส่งคนไปเฝ้าเอาไว้ ชาตินี้ไม่มีทางได้เป็นอิสระ
“เป็นคนใช้ชีวิตดีๆ ไม่ดีหรือ? เหตุใดต้อง…รนหาที่ตายด้วย?”
คนเช่นเว่ยเมิ่งเจี๋ยเดิมก็สมควรตาย เกี่ยวกับจุดจบของนางเฟิงหรูชิงก็ไม่ได้ให้ความหมายอะไร
ทว่าเมื่อนึกถึงคนที่บงการเว่ยเมิ่งเจี๋ยอยู่เบื้องหลัง รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงก็ยิ่งจนใจ
ดูเหมือนว่าตระกูลมู่จะคิดไม่ถึงว่าเว่ยเมิ่งเจี๋ยจะเป็นคนโง่เช่นนี้…อีกอย่างต่อให้เว่ยเมิ่งเจี๋ยประสบความสำเร็จนางก็ไม่มีทางเป็นอะไรอยู่ดี
แต่ว่าพอคิดถึงตระกูลมู่ในหัวเฟิงหรูชิงมีใบหน้ารูปงามของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้น
มุมปากของนางยกยิ้มบางๆ
คิดถึงกั๋วซือเหลือเกิน…
แน่นอน เฟิงหรูชิงเป็นคนทำจริงมาตลอดอยู่แล้ว ในใจนางเพิ่งจะมีความคิดขึ้นมาก็เดินออกนอกจวนองค์หญิงไปเสียแล้ว
………….
