ตอนที่ 710 ไม่มีทางเป็นหนานเสียน (4)
ไม่ไกลจากแคว้นหลิวอวิ๋น
บ้านพักบนภูเขาลูกหนึ่ง
มู่หลิงมือไพล่หลังสองข้างยืนอยู่บนต้นไม้เก่าแก่ด้วยท่าทีนิ่งเรียบ
ใบหน้าของเขาสง่างามมาก กายหยัดตรงดั่งต้นสน ดวงตานิ่งลึกดุจท้องทะเล
ที่คุกเข่าอยู่ล่างเขาไม่ใช่หันเฟิงในเมื่อก่อนแต่เปลี่ยนเป็นผู้ชายอีกคน
“เรื่องเป็นอย่างไรบ้าง?” สีหน้ามู่หลิงตึงแน่นแววตาแฝงด้วยความเอาแต่ใจ “นางเด็กนั่นเป็นหมันแล้วใช่หรือไม่?”
เขายอมให้นางเข้าตระกูลมู่เป็นอนุ แต่ไม่ยอมให้นางให้กำเนิดลูกหลานตระกูลมู่!
ร่างของชายผู้นั้นแข็งทื่อความตื่นตระหนกฉายบนใบหน้า สุดท้ายเขาก็สะกดความตื่นตระหนกเอาไว้เอ่ยเรื่องทั้งหมดออกมา
“พวกโง่!” มู่หลิงโกรธอย่างหนักฟาดฝ่ามือลงบนไหล่ของชายผู้นั้น
ร่างของชายผู้นั้นลอยออกไปล้มลงพื้นอย่างแรงใบหน้าซีดเผือด
“เจ้ามันช่างโง่เขลา!” เพราะความโกรธแววตาคู่นั้นของมู่หลิงน่าหวาดกลัว “ใครให้เจ้าหาคนที่แม้แต่เข้าจวนองค์หญิงยังไม่ได้มาทำเรื่องนี้?”
ชายชุดดำรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจจนแทบจะร้องไห้ หน้าผากของเขามีเหงื่อเต็มไปหมดพยายามลุกขึ้นจากพื้นเพื่อไปคุกเข่าตรงหน้ามู่หลิง
“รายงานท่านผู้นำตระกูล...พวกคนที่สามารถเข้าจวนอง
