ค์หญิงได้…ข้าน้อยซื้อตัวไม่ได้…”
มู่หลิงหรี่ตาลง “ซื้อตัวไม่ได้? เป็นไปไม่ได้! คนโลกปุถุชนโลภมากเพียงใดข้ารู้ชัดกว่าใครๆ ให้ผลประโยชน์มากพอก็สามารถทำให้พวกเขาหวั่นไหวได้”
“ที่ข้าน้อยพูดล้วนเป็นความจริง บรรดาคนสนิทของเฟิงหรูชิง…ไม่ให้โอกาสข้าน้อยเลยสักนิด”
“สาวใช้กับทหารอารักขาจวนองค์หญิงเล่า?”
เขาไม่เชื่อว่าจะซื้อตัวใครไม่ได้สักคน
มุมปากชายชุดดำกระตุกอย่างประหลาด “สาวใช้สองคนนั้นของนางระวังตัวมากเกินไป ข้าน้อยยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็คิดจะปล่อยหมาป่ามากัดข้าน้อย สายตาที่พวกนางมองข้าน้อยเหมือนกับข้าน้อยจะเผาจวนองค์หญิงอย่างไรอย่างนั้น”
“คนอื่นๆ ล่ะ?” มู่หลิงกำหมัดจนข้อนิ้วลั่น ความโกรธในใจทวีคูณ
ชายชุดดำราวกับได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดในโลก นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนก “ไม่มีแล้ว จวนองค์หญิงมีเพียงสาวรับใช้สองคน นอกจากนี้….ล้วนเป็นสัตว์วิเศษ”
“แม่ครัวกับคนกวาดพื้นก็ไม่มี? เช่นนั้นคนพวกนี้กินดื่มอะไรกัน? ใครเป็นคนทำความสะอาดจวน?”
“จริงๆ…จริงๆ ขอรับ…พ่อครัวในจวนองค์หญิงเป็นลิงตัวหนึ่ง งานอื่นๆ ก็ล้วนมีสัตว์วิเศษเป็นผู้รับผิดชอบ…”
เจ้าเคยเห็นลิงถือตะหลิวหรือไม่?
แล้วเจ้าเคยเห็นมิ้งค์ไฟสีม่วงกวาดใบ
