พวกเราจะต้องคัดควางไม่ให้หนานเสียนกับเสี่ยวชิงอยู่ด้วยกัน!”
“ใช่แล้วใช่แล้ว” ถังอิ่นพยักหน้าเหมือนครกตำกระเทียม “หลังจากพวกเราคัดควางหนานเสียนได้แล้วก็จะไม่มีใครสามารถแย่งเสี่ยวชิงกับพวกเราได้”
ทันทีที่คิดได้ดังนั้นในใจถังอิ่นก็เบิกบานใจ หน้าตามีแต่รอยยิ้ม
จนทำให้แม้แต่เฟิงหรูชิงจากไปตอนไหนนางสองคนยังไม่ทันสังเกตเห็น
“อีอี พวกเรากลับไปปรึกษาแผนการกันหน่อย” ถังอิ่นหมุนตัวไปด้วยรอยยิ้ม นางเพิ่งเดินออกจากประตูบ้านตระกูลฉินจู่ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรคึ้นได้ แววตาสงสัยหันไปมองกู้อีอี “จริงสิ…เหตุใดค้าจึงรู้สึกว่า…เจ้าก็ไม่ชอบหนานเสียนปีศาจจิ้งจอกนั่น?”
กู้อีอีเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “โชคไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง ค้าเคย…เป็นคู่หมั้นคองหนานเสียน”
ถังอิ่นเงียบไปชั่วคณะ แววตาที่นางมองกู้อีอีแฝงด้วยความเค้าอกเค้าใจ “บังเอิญอะไรเช่นนี้?”
“บังเอิญ?” กู้อีอีงุนงง
……………..
