ะไรบางอย่างออก สีหน้านางมีรอยยิ้มบ้าคลั่ง
“จริงสิ เมื่อครู่ท่านบอกว่าเว่ยผิ่นเหยาตั้งครรภ์แล้ว? เช่นนั้นตอนนี้นางแท้งแล้วใช่หรือไม่? ฮ่าฮ่าฮ่า!” ดีเหลือเกิน!
ไม่ว่าครั้งนี้เว่ยผิ่นเหยาจะตั้งครรภ์ได้อย่างไร วันหน้านางก็ไม่อาจมีได้อีกแล้ว!
ครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่า!
ฉินซวินกระวนกระวาย เขาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้น แววตาโกรธเกรี้ยวมองไปยังเว่ยเมิ่งเจี๋ย
“ทางที่ดีเจ้าภาวนาให้ผิ่นเหยาปลอดภัยดีเถอะ ไม่เช่นนั้น…ข้าจะทำให้เจ้าจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ตายไม่ได้!”
หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ฉินซวินก็ไม่รอช้ารีบสาวเท้าไปทางด้านหลังจวน
เฟิงหรูชิงไม่ได้สนใจฉินซวินก้มลงมองเว่ยเมิ่งเจี๋ยอย่างเย็นชา
“เจ้าแน่ใจนะว่าไม่รู้ว่าคนที่ให้เจ้ามาวางยาข้า…เป็นใคร? เหตุใดเขาจึงมาหาเจ้า?”
เว่ยเมิ่งเจี๋ยยิ้มเย็น “เขารู้ว่าข้าถูกขับออกจากตระกูลเว่ยดวยความไม่เต็มใจ บอกว่าต้องการช่วยข้า แต่ว่าเขาเป็นใครนั้นข้าก็ไม่แน่ชัด อาจเพราะเขากลัวว่าหลังจากแผนล้มเหลวแล้วข้าจะเอ่ยเรื่องเขาออกไป”
“อ้อ”
เฟิงหรูชิหยิบผลสีดำขึ้นมีอีกหนึ่งผลด้วยท่าทีนิ่งเรียบ
ผลนี้ขนาดพอๆ กับเมล็ดถั่วแต่กลับทำให้สีหน้าเว่ยเมิ่งเจี๋ยตื่นตระหนกอีกครั้ง
“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จ
