องเจ้าคิดแย่งชิงมา เขาก็จะไม่ขวาง
ของของหลิงเสินเหมิน ต่อให้เขาไม่ต้องการ ก็ห้ามยกให้คนอื่น!
“น่าเสียดาย ของของข้า ใครก็แตะต้องไม่ได้” จิ่วหมิงกระชากจิ่วเยว่ขึ้นมาในมือเดียว “แต่ลูกชายของท่านล้วนไม่ได้เรื่อง สายตาไม่ดี คนแบบนี้จะเป็นเจ้าสำนักหลิงเสินเหมินได้หรือ”
คนที่เอาชนะกระทั่งเขาไม่ได้!
นายผู้เฒ่าหรี่ตา “หากเจ้าไม่ยอมรับหลิงเสินเหมิน ข้าจะยกตำแหน่งผู้สืบทอดให้เขาหรือ”
เทียบกันแล้ว จิ่วเยว่ใจดำอำมหิต อย่างน้อยก็ยังทำอะไรได้
จิ่วยวนอ่อนแอไม่เด็ดขาด ทำอะไรก็ไม่สำเร็จ!
“วันนี้ข้าจะพาเขาไปด้วย!”
จิ่วหมิงดุดัน
“หมิงเอ๋อร์!” สีหน้าจิ่วยวนเปลี่ยนไป “เจ้าจะยอมอารองเจ้าหน่อยมิได้หรือ เขาเป็นผู้อาวุโส”
จิ่วหมิงก้าวเข้าหาจิ่วยวน
พลังปราณเย็บเยียบ ทำให้จิ่วยวนอึ้งงันไม่เอ่ยปากอีก
“หากบีบข้ามากเกินไป กระทั่งท่านพ่อข้ายังลงมือฆ่าได้ แล้วนับประสาอะไรกับเขา”
น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“เฟิงหรูชิงเป็นคนของข้า ใครกล้าแตะต้องนาง ข้าจะฆ่ามัน รวมทั้งท่านด้วย!”
“เจ้า…” จิ่วยวนเบิกตากว้าง ไม่เชื่อว่าจิ่วหมิงจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมา
เขาทำผิดอะไร
เขาก็แค่อยากให้หลิงเสินเหมินสุขสงบ ทุกคนต่างเป็นค
