รอบครัว ทำไมต้องชิงดีกันไปมา
อีกอย่างจิ่วหมิงเป็นลูกชาย เขาตำหนิไม่กี่ประโยค จะทนไม่ได้เชียวหรือ
เขาคงจะไปตำหนิจิ่วเยว่ไม่ได้
“พอแล้ว!” นายผู้เฒ่าตวาดก้องด้วยโทสะ เขามองจิ่วหมิง “เจ้าจะเอาอย่างไร”
“คนของเขา ทำเสี่ยวชิงบาดเจ็บหนึ่งแผล เช่นนั้นก็ต้องเอาขาข้างหนึ่งของเขาชดใช้ เคราะห์ดีที่เสี่ยวชิงปลอดภัยไร้เรื่องราว ไม่เช่นนั้นชีวิตเขาก็อย่าหวังว่าจะเหลืออยู่!”
“เจ้ากล้า!”
นายผู้เฒ่าเดือดดาลเป็นการใหญ่
ต่อให้เขาชอบจิ่วหมิงมากเท่าไร จิ่วเยว่ก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของเขา!
เขาจะนั่งมองดูเรื่องผิดศีลธรรมอย่างหลานชายทำร้ายลูกชายได้โดยไม่ทำอะไรเชียวหรือ
ตู้ม!
ราวกับจิ่วหมิงไม่เห็นโทสะของนายผู้เฒ่า ฟาดฝ่ามือใส่ขาของจิ่วเยว่ ฉันพลับเสียงร้องปานจะขาดใจดังกึกก้องไปทั่ว ชวนสยดสยอง
“เดิมข้าคิดพาเขาไปอยู่ต่อหน้าเสี่ยวชิง จนปัญญาที่กลัวเขาจะทำให้เสียสายตานาง ช่างเถอะ…ขาข้างนี้ถือเป็นการชดใช้ให้เสี่ยวชิงแล้ว” แววตาอำมหิตของจิ่วหมิงมองจิ่วเยว่บนพื้น “ครั้งหน้า หากมีนักฆ่าปรากฏตัวข้างกายเสี่ยวชิงอีก ข้าไม่สนว่าเป็นคนของท่านหรือไม่ แต่ข้าจะมาคิดบัญชีกับท่าน!”
………………
