ตอนที่ 669 สองร้อยห้าสิบอีกแล้ว (3)
เพราะประโยคนี้ประโยคเดียว ชั่วชีวิตนี้หงอวี้จะไม่ยอมแยกจากคุณหนู!
“พวกเจ้าฝึกฝนกันให้ดี ข้าจะไปหอแห่งแรกสักครั้ง”
เฟิงหรูชิงคลี่ยิ้ม ดวงตาหยักโค้ง นางลูบหัวหงอวี้ แล้วเดินออกไปด้านนอก
สายตาของบรรดาสาวใช้มองหงอวี้ด้วยความอิจฉา พากันกัดผ้าเช็ดหน้าในมืออย่างรุนแรง
พวกนางมักรู้สึกว่า…คุณหนูชอบผู้พิทักษ์หงอวี้
หรือกระของพวกนางยังมีไม่มากพอ
ต้องเป็นเช่นนี้แน่ๆ !
แววตาของเหล่าสาวใช้แน่วแน่เป็นประกาย
สุดท้ายผลลัพธ์ก็คือ ยามที่เฟิงหรูชิงกลับมาเกือบจะขับไล่พวกนางออกไปจนหมด…
…
“อันชุ่ย เจ้าว่าหนานเสียนอยู่ที่นี่จริงหรือ”
บนถนนในเมืองหลวงแคว้นหลิวอวิ๋น เงาร่างอ้วนใหญ่ประหนึ่งขุนเขาตั้งตระหง่านอยู่ มือข้างหนึ่งของนางถือขาหมู ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือน่องไก่ กัดจนปากมันแผลบ มีเพียงดวงตาคู่วาวที่กำลังส่องประกายอยู่
“คนของตระกูลมู่พวกนั้นบอกเช่นนี้ หนานเสียนชอบข้า ถึงมาขอข้าแต่งงาน พวกเขาพูดจริงหรือไม่”
มาถึงบัดนี้ นางยังไม่อยากเชื่อว่าบนโลกนี้จะมีคนชอบนาง!
ซ้ำยังเป็นคนรูปงามเหลือเกินอีกด้วย!
หากได้พบคนที่ชอบนางจากใจจริง เช่นนั้นนางแต่งงานกับเขาก็ได้
อันชุ่ย
