ขับไล่พกเจ้าออกจาก.…!”
อันชุ่ยขบริมฝีปากแน่น นางกลอกสายตาดู ก็เห็นสาวน้อยสวมประโปรงสีม่วงเดินผ่านนางไป แววตานางวาวโรจน์ชี้ไปที่เงาหลังนั้น “เมื่อครู่นางผลักท่าน ข้าเห็นกับตา!”
หญิงสาวนางนั้นออกมาเพียงลำพัง ไม่มีสาวใช้ใดๆ ติดตามมาด้วย น่าจะไม่ได้มาจากตระกูลชั้นสูงในแคว้นหลิวอวิ๋น
ด้วยเหตุนี้จะไม่มีใครช่วยนางพูดจา ซ้ำยังไม่มีใครยอมเป็นพยานให้นางด้วย
ขอเพียงไม่มีพยาน ด้วยสมองทึ่มทื่อของกู้อีอีย่อมเชื่อนางแน่
กู้อีอีหันหน้าไปมองด้วยความสงสัย ในฉับพลันก็เห็นใบหน้างามล่มเมือง
ใบหน้านี้งดงามเกินไปแล้ว งามกว่าหญิงใดๆ ที่นางเคยได้พบมาทำให้คนอิจฉาริษยาขึ้นไปอีก
“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
เฟิงหรูชิงเดินมาหยุดตรงหน้าเด็กหญิงที่ถูกน่องไก่ตกใส่ ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาช่วยเช็ดเสื้อที่สกปรกของนางอย่างเบามือ
“ดูเจ้าสิอยู่ดีๆ ออกมาข้างนอกคนเดียวทำไมกัน เชียนหนิงกับญาติผู้พี่ข้าเล่า ทำไมไม่มากับเจ้า”
ถังอิ่นกระบอกตาแดงก่ำ โผเข้ากอดเฟิงหรูชิง ร้องเสียงอู้อี้
“เสื้อผ้า ชุดที่ญาติผู้พี่มอบให้เลอะหมดแล้ว…”
“อีกอย่าง…” ถังอิ่นช้อนตาขึ้นมองไปยังอันชุ่ย “เมื่อครู่ข้าเห็นนางผลักแม่นางอ้วนคนนั้นแท้ๆ ยังคิดโยนคว
