โรจน์ ยิ้มตาหยีกระเถิบเข้าหาหนานเสียน
“ของขวัญอะไร”
หว่างคิ้วหนานเสียนทอรอยยิ้มเขายื่นมืออกมา ตู้โตวตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือนาง
“ตู้โตวที่นางทำกับมือ นางให้ข้ามอบให้เจ้า”
“…” เฟิงหรูชิงตัวแข็งขึ้นมาในฉับพลัน
ก่อนหน้านี้นางยังไม่ได้พบซู่อี แล้วซู่อีจะให้หนานเสียนส่งตู้โตวให้นางได้อย่างไร ซ้ำยังให้หนานเสียนเปลี่ยนให้นางด้วย
“ชิงเอ๋อร์ พวกเราไม่อาจทำให้นางผิดหวัง”
มือหนานเสียนประทับไว้ที่แผ่นหลังเฟิงหรูชิง รอยยิ้มของชายหนุ่มยังคงเป็นเสมือนสายลมพลิ้วอ่อนหมู่เมฆคล้อยดังเดิม ยิ่งเหมือนกับขนนกปัดผ่านหัวใจเฟิงหรูชิง
สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
“กั๋วซือ ท่านมั่นใจหรือไม่ ว่าจะเปลี่ยนตู้โตวอย่างเดียว ไม่ได้คิดนอนกับข้า”
“อืม”
“เช่นนั้น หากข้านอนกับท่านแล้ว ท่านจะอัดข้าหรือไม่” เฟิงหรูชิงยิ้มพริ้มเพรางามล่มบ้านล่มเมืองเสมือนภาพวาด
หนานเสียนตั้งใจจับจ้องใบหน้างดหยดย้อยของหญิงสาวตรงหน้า
อัดนางหรือก็ดูเหมือนว่าจะทำไม่ลง
ดังนั้นหนานเสียนขบคิดชั่วครู่ ตอบเสียงนิ่งว่า “ปกติแล้วมีแต่เจ้าลงมือ อย่างว่าเจ้าเมาแล้วตบ...”
รอยยิ้มเฟิงหรูชิงแข็งค้าง หน้าเจื่อนไป ไอแห้งๆ สองคำ
กั๋วซือกำลังคิด
