นสารเลวแบบนั้น ต่อให้วันหน้าสำนึกผิด ก็ไม่คู่ควรมาขอให้ซู่อีอภัยให้!
หนานเสียนยิ้มยกมุมปากจางๆ เขาไม่ได้บอกเฟิงหรูชิงว่า ในตอนเด็กเขาเกือบตายอยู่ในตระกูลมู่
“เมื่อก่อนนางตาบอด สู้เจ้าไม่ได้”
“…” เฟิงหรูชิงหน้าคล้ำง้ำงอ
ทำไมนางรู้สึกว่าหนานเสียนกำลังชมตัวเอง
“เมื่อก่อนข้าเองก็ตาบอด…”
เจ้าของร่างนี้ตาบอดจริงๆ ถึงได้ชอบหลิ่วอวี้เฉิน
หนานเสียนขมวดคิ้ว “นั่นไม่ใช่เจ้า”
เสี้ยววินาทีนั้นหัวใจเฟิงหรูชิงสั่นไหว นางจ้องหนานเสียนนิ่งๆ
เขารู้อะไรแล้วใช่หรือไม่
คล้ายกับว่าหนานเสียนไม่ทันจับสังเกตสีหน้าหญิงสาว เขาอมยิ้ม “ข้ามักมีความรู้สึกหนึ่งเสมอ คนเมื่อก่อนนั้นไม่ใช่เจ้า จนถึงตอนนั้นที่เจ้ามายังป่าไผ่ทิศใต้ ถึงเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเรา”
………………….
ตอนที่ 666 ซู่อีและหนานเสียน (9)
หัวใจเฟิงหรูชิงเต้นแรงขึ้น นางมักรู้สึกว่า…กั๋วซือต้องรู้เรื่องที่นางไม่รู้อยู่แน่
“กั๋วซือ” น้ำเสียงนางเบาลง
“ชิงเอ๋อร์” นิ้วของหนานเสียนจรดลงที่ริมฝีปากหญิงสาว แววตาเย็นชานั้นพราวประกายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่อาจรู้ได้ “ตอนนั้นนางบอกให้ข้ามอบของขวัญให้เจ้า ข้ายังไม่ได้ให้เจ้าเลย ไม่สู้ตอนนี้ข้าช่วยเจ้าใส่มันดีกว่า”
เฟิงหรูชิงแววตาวาว
