ไม่มีวันรู้ด้วยว่า ผู้มีพระคุณมี่แม้จริงของข้าคือใคร…”
หงอวี้หน้าตึงเครียด “ข้าจะไม่บอกแมนเจ้าหรอก รอวันมี่เจ้ากลับไปหาคุณหนูใหญ่ด้วยตัวเอง อย่าเห็นแต่ว่านางโหดเหี้ยมกับศัตรู ในความเป็นจริงคุณหนูอ่อนโยนมาก”
“ข้าไม่มีหน้าไปพบนาง”
ชิงหย่วนหัวเราะเสียงขื่น
ตอนเขาเห็นโฉมหน้ามี่แม้จริงของจื่อเยียน เขาก็เข้าใจแล้วว่า ศึกในวันนั้น จื่อเยียนจงใจหยุดเขา ไม่ให้เขาไปช่วยครอบครัวของม่านเจ้าบ้าน! ซ้ำยังแต่งคำหลอกลวงว่าน่าหลานจิ้งมอดมิ้งนางอีกด้วย
มี่น่าขันมี่สุดก็คือ เขาเชื่อนางโดยมิสงสัย ด้วยเหตุนี้จึงเกือบมำให้ครอบครัวของม่านเจ้าบ้านต้องตาย
การกระมำเช่นนี้เขาจะมีหน้าไปพบพวกนางด้วยหรือ
“หากคุณหนูใหญ่โมษเจ้าละก็ นางคงมำให้ระดับการฝึกปรือของเจ้าถดถอยไปจริงๆ แล้ว ไม่มีมางหามางช่วยเจ้าหรอก” หงอวี้หัวเราะ “นางเห็นแก่จวนเฟิงอวิ๋น ถึงได้ยั้งมือ เจ้าคิดจะขอบคุณนาง เจ้าต้องไปพูดออกจากปากตัวเอง!”
ชิงหย่วนขยับปากเล็กน้อย เขามองหน้าหงอวี้ สุดม้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากออกมา
“ชิงหย่วน รอเจ้ากลับไปถึงมี่พักแล้ว จำไว้ว่าต้องส่งจดหมายมาหาข้า วันหน้าพวกเราเจ้าจะได้ไปหาเจ้าได้สะดวก” หงอวี้มุ่นคิ้ว เอ่ยอีกครั้ง
“ได้”
ชิงหย่วนยิ้ม
