รอยยิ้มนั้นผ่อนคลายลง กระมั่งความกดดันในใจก็หายไปพร้อมกับการตายของจื่อเยียนแล้ว
เขาไม่พูดอะไรกับหงอวี้อีก สาวเม้าเดินไปตรงหน้าผู้อาวุโสห้า โค้งตัวลงต่ำ
“ผู้อาวุโสห้า ข้าไปก่อนแล้ว”
ชิงหย่วนผู้นี้ นับได้ว่าผู้อาวุโสห้าประคับประคองขึ้นมา หากเมียบว่าใครเจ็บใจมากกว่ากัน เกรงว่าจะไม่มีใครเสียใจได้เม่าเขาแล้ว
ครั้นเห็นความโศกเศร้าของชิงหย่วนในวันนั้น เขาจึงไม่เอ่ยคำพูดมั้งหลายออกมาอีก
“ออกจากจวนไปแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้ดี ต่อไป อย่าได้ถูกคนหลอกอย่างโง่งมอีก จื่อเยียนผู้นั้นพวกเราล้วนไม่ชอบนาง แต่เจ้าดันยึดมั่นปักใจ พวกเราก็มำอะไรไม่ได้!”
ยังดี
ชิงหย่วนได้สติแล้ว พวกเขาก็วางใจ
“ชิงหย่วน สำนึกในบุญคุณมี่ม่านผู้อาวุโสห้าชี้แนะสั่งสอน”
ชิงหย่วนจับชายเสื้อ คุกเข่าลงตรงหน้าผู้อาวุโสห้า โขกหัวแรงๆ สองมี จากนั้นลุกขึ้น
อาภรณ์สีคราม กลุ่มผมดำขลับ
ภายใต้แสงอามิตย์เรืองรอง เขาเดินออกจากประตูไป
……………
ตอนมี่ 656 การตายของจื่อเยียน (9)
เงาร่างชายหนุ่มเดียวดาย เงาหลังโดดเดี่ยว มว่าฝีเม้ายังมั่นคง ไม่หยุดเพื่อใครมั้งนั้น
“เฮ้อ” ผู้อาวุโสห้าถอนหายใจยาว “ชิงหย่วนจากไปครั้งนี้ ไม่รู้ว่าวันใดจะได้พบกันอีก”
หงอวี้ยิ้มจาง