ี่ย น้ำเสียงสะอื้นขอร้อง “เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าจะไม่สนใจข้าไม่ได้นะ ข้ารักเจ้าจากใจจริง ขอร้องเจ้าช่วยข้าด้วย ขอร้องเจ้า…”
เฟ่ยเสวี่ยร่างกายแข็งขืน ค่อยๆ หลับตาลง สักพักนางลืมตาขึ้น แววตาเผยความผิดหวัง
“ข้าจนปัญญา ท่านรับกรรมเถอะ”
ประโยคนี้ทำลายความหวังทั้งหมดทั้งมวลของจ้าวเย้าจนสิ้น
เขาร่างกายอ่อนเปลี้ยอยู่บนพื้น มองเฟ่ยเสวี่ยอย่างไม่เชื่อสายตากลืนน้ำลายหลายอึกค่อยเอ่ยออกมาได้ว่า “เป็นสามีภรรยาวันเดียวผู้วาสนาร้อยวัน เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากันมานานหลายปี เจ้าจะไม่สนใจข้าได้จริงหรือ”
“ท่านก็รู้ว่าสามีภรรยาวันเดียวผู้วาสนาร้อยวัน แล้วท่านทำกับข้าอย่างไร ท่านผิดต่อข้าก่อน ซ้ำยังฟังคำพูดของนางแพศยานั่น เกือบทำร้ายสำนักกรงเล็บอินทรีของข้า!”
เมื่อคิดถึงการกระทำทั้งหลายของจ้าวเย้า นัยน์ตาเฟ่ยเสวี่ยเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ เอ่ยด้วยโทสะ
“ในเมื่อท่านเลือกกระทำเช่นนี้ อย่างนั้นก็อย่าคิดลากสำนักกรงเล็บอินทรีของข้าลงน้ำไปด้วย!”
นางแค้นที่จ้าวเย้าทรยศนาง แต่สุดท้ายนางก็จนปัญญาที่จะลงมือฆ่าเขาด้วยตัวเอง!
ช่างเถอะคนพวกนี้แค้นจ้าวเย้าเข้ากระดูก พวกเขาไม่มีทางปล่อยจ้าวเย้าแน่!
ปากเฟ่ยเสวี่ยสั่นเล็กน้อย สุดท้ายก
