หลับ
“อวิ๋นเอ๋อร์ ข้าล้างแค้นให้เจ้าแล้ว…”
น่าเสียดายที่เจ้าไม่อยู่อีกแล้ว
“ชิงหย่วน”
หงอวี้มองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวของบุรุษหนุ่ม นางเม้มปากถามว่า “จะให้ข้าช่วยขอร้องคุณหนูใหญ่แทนเจ้าหรือไม่ ให้เจ้ากลับจวนเฟิงอวิ๋น...”
วันนี้ชิงหย่วนได้สติแล้ว ทั้งไม่มีจื่อเยียนคอยทำให้เขาลำบากอีก หากขอร้องไม่แน่คุณหนูอาจให้เขากลับไป แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของหงอวี้ ชิงหย่วนกลับหัวเราะเย็นชา ส่ายหน้า
“ไม่แล้ว ข้าไม่คิดกลับจวนเฟิงอวิ๋น ข้าไม่อาจปล่อยให้อวิ๋นเอ๋อร์อยู่เพียงลำพังบนเขาคนเดียว ที่นั่นคือที่ที่นางเคยช่วยข้าไว้ ข้าหาสถานที่สงบ ฝังนางไว้ที่นั่น ตอนนี้ข้าจะกลับไปอยู่เป็นเพื่อนนาง”
ถึงหงอวี้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นท่าทางของชิงหย่วน ก็อดถอนใจไม่ได้
“คนจากไปแล้วไม่มีวันกลับ ชิงหย่วนรักษาตัวด้วย”
ชิงหย่วนร่างแข็งทื่อ เขาเงยหน้าขึ้นแววตามองกลุ่มเมฆเป็นชั้นๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโศกเศร้า “หงอวี้ ข้าจะไปอยู่กับอวิ๋นเอ๋อร์แล้ว แต่หากจวนเฟิงอวิ๋นเกิดเรื่องอันใด เจ้าจงจำไว้ว่าต้องส่งข่าวให้ข้า”
