ทุกคนล้วนจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา ความตื่นตระหนกในแววตาไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังแฝงด้วยความรังเกียจ
ทว่าด้านหลังหน้ากากนั่นเป็นใบหน้าที่งดงาม
มีเสน่ห์อย่างหาที่เปรียบมิได้ งดงามอย่างมาก
ทว่าบนใบหน้าด้านซ้ายของชายหนุ่มตั้งแต่หางคิ้วลงมาจนถึงบริเวณใต้ตามีลวดลายฟ้าผ่าสีม่วงรอยหนึ่ง ความชัดเจนสลักลึกในสายตาทุกคน
มือของจิ่วหมิงปิดที่หางตาเอาไว้ มุมปากของเขามีรอยยิ้มบางๆ “นางหนู เจ้ากลัวข้าหรือไม่?”
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น แม้นางจะไม่รู้ว่าลวดลายนี้หมายถึงอะไร ทว่าจากปฏิกิริยาของคนอื่นๆ ก็พอรู้ได้
จู่ๆ นางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ครั้งนี้นางไม่ได้ออกห่างจิ่วหมิง เสียงนั้นสดใสและมั่นคง
“ชีวิตนี้ข้าพบเจอผู้คนมามากมาย สิ่งที่ได้ชื่อว่าใจมนุษย์นั้นน่ากลัวกว่านรกมากนัก ใบหน้าของเจ้าจะเป็นอะไรไป? ทั้งๆ ที่รูปงามมากแท้ๆ กลับมีบางคนเห็นความอัปลักษณ์เป็นสิ่งสวยงาม เห็นสิ่งสวยงามเป็นอัปลักษณ์”
สายตานางกวาดมองทุกคนในที่นั้น นัยน์ตาเย็นชายกยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก
ใช่แล้ว…บนโลกใบนี้ที่น่ากลัวที่สุดก็คือใจคน
ใบหน้าหนึ่งจะเป็นอะไรกัน?
จิ่วหมิงรูปงามถึงขั้นนี้ นางกลับเห็นเพียงความรังเกียจในสายตาคนเหล่านั้น
