เป็นเพราะลวดลายหนึ่งหรือ?
น่าขัน!
มือของจิ่วหมิงที่ปิดหางตาไว้แข็งทื่อ เขาหัวเราะออกมาแผ่วเบา
ตั้งแต่เกิดมาเขาก็มีลวดลายนี้ติดตัวมาด้วย
ทุกคนล้วนเห็นเขาเป็นลางร้าย เรียกเขาว่าปีศาจ
สายตาคนเหล่านั้นเป็นเช่นนี้ตลอด รังเกียจ แตกตื่น หวาดกลัว…
ต่อมาเพื่อจำกัดสายตาเหล่านั้นเขาจึงสวมหน้ากาก ไม่กล้าถอดออกอีกเลย
จนกระทั่ง…พบกับเฟิงหรูชิง…
บนโลกใบนี้มีเพียงนางที่ชมว่าเขารูปงามจากใจจริง!
มีเพียงนางที่หลังจากเห็นใบหน้าเขาแล้วไม่หลบหลีกหรือรังเกียจ!
วินาทีนั้นใจของเขาสั่นอย่างแปลกประหลาด ราวกับมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกหลั่งไหลออกมา ความรู้สึกที่เขาไม่อาจแม้แต่จะควบคุม…
“นางหนู เช่นนั้นไม่สู้พวกเราสองคนจับคู่กันใช้ชีวิตด้วยกันเป็นอย่างไร? อย่างไรเสียข้าก็ชอบเจ้า เจ้าก็ไม่ได้รังเกียจข้า พวกเราแต่งงานก็ได้พอดี” จิ่วหมิงแย้มยิ้ม
ในตอนที่เขาพูดจบ อากาศหนาวเย็นก็พัดมาจากไม่ไกล
ลมหนาวนี้เข้มข้นยิ่งนัก เข้มข้นจนน่ากลัวและยังแฝงด้วยลมพายุอันน่าสะพรึง
เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นร่างร่างหนึ่งจากไม่ไกลก็สะท้อนเข้ามาในดวงตาของนาง
ดวงตาของนางเป็นประกาย ร่างกายดุจสายลมพุ่งไปยังชายหนุ่มทันที เหมือนหมาป่าหิวโซกระโจน
