ใส่อาหาร ชนใส่อ้อมกอดของชายหนุ่มเต็มแรง
จิ่วหมิง “…”
ต้าเฮย “…”
อากาศหนาวเหน็บทั้งหมดพลันหายไปในตอนนี้เอง
ชายหนุ่มกอดหญิงสาวที่มาให้กอดถึงที่ ก้มหน้าลงน้อยๆ มุมปากยกยิ้มบาง นัยน์ตาเย็นชาของเขาแฝงด้วยความอ่อนโยน
โลกใบนี้เกรงว่าจะมีเพียงนางที่สามารถทำให้เขามีความอ่อนโยนและเอาอกเอาใจ
ต้าเฮยโกรธจนร้องไห้ “เสี่ยวจิ๋วจิ่วเหตุใดเจ้าจึงอยู่กับเจ้าเด็กนี่อีกแล้ว?”
ชาติก่อนเขาพ่ายแพ้ในเงื้อมือของชายข้างนอกคนนี้ ชาตินี้อาศัยตอนที่เขาหลับลึกชายข้างนอกก็มาล่อลวงเสี่ยวจิ๋วจิ่วของเขาไปอีก
เขาจะต้องโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่คนเดียวอีก...
“มะหมาตัวใหญ่เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้เล่า?” ชิงหานมองต้าเฮยน้ำตาไหลไม่หลุด ดวงตางงงวยกะพริบปริบๆ “ฝูเฉินแย่งกระดูกของเจ้าไปกินหรือ?”
ต้าเฮยเงียบ…
