สีม่วงออกมาสีหน้านางนิ่งเรียบ ทว่าภายใต้ความเรียบสงบนี้กลับบดบังความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเอาไว้!
“ไม่ทราบว่าแม่นางท่านนี้คือ…” จ้าวเย้าอดกลั้นความตื่นตระหนกในใจไว้แล้วเอ่ยถาม
เฟิงหรูชิงหันกลับไป สายลมแผ่วพัดเส้นผมดำของนางงดงามอย่างร้ายกาจจนไม่นึกว่าจะมีอยู่บนโลก “ข้าคือพ่อของเจ้า!”
“อะ..อะไร?” จ้าวเย้างงงันไม่เข้าใจว่าคำพูดของเฟิงหรูชิงหมายความว่าอย่างไร
“ข้าเป็นพ่อเจ้า!”
ประโยคนี้จ้าวเย้าเข้าใจในที่สุด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีความโกรธเกรี้ยวพุ่งออกมาจากหัวใจ “แม่นางอายุยังน้อยแต่ปากกับร้ายกาจเช่นนี้แล้วยังเป็นพวกเดียวกับสัตว์วิเศษอีก หรือว่าเจ้าจะไม่รู้เป้าหมายที่มนุษย์มาป่าสัตว์วิเศษในครั้งนี้ก็เพื่อทำให้สัตว์วิเศษเป็นทาสรับใช้ไปตลอดกาล?”
ที่พวกเขาต้องการไม่ใช่พันธะสัญญาธรรมดากับสัตว์วิเศษ
แต่เป็นการทำให้สัตว์วิเศษทั้งหมดปฏิบัติตามคำสั่งมนุษย์ยอดฝีมือไปตลอดชีวิต ไม่มีวันขัดคำสั่งใครได้ตลอดไป
ทว่าเป็นมนุษย์เหมือนกันหญิงผู้นี้กลับนำยาวิเศษล้ำค่าออกมาช่วยรักษาสัตว์วิเศษ
สัตว์วิเศษบาดเจ็บขอเพียงไม่ตายจะเป็นอะไรไป? บาดแผลเจ็บปวดทนเอาเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว เอายาวิเศษให้พวกมันเป็นการสิ้นเปลือง!
