เฟิงหรูชิงก้าวเท้าไปทางจ้าวเย้าอย่างเชื่องช้า
“เป้าหมายที่พวกเจ้ามาป่าสัตว์วิเศษนั้นข้าไม่รู้จริงๆ …”
“แต่ว่าเป้าหมายที่ข้ามาที่นี่ ก็เพื่อสั่งสอนพวกเจ้าว่าจะเป็นมนุษย์ที่ซื่อตรงยึดมั่นในคุณธรรมได้อย่างไร!”
หากสัตว์วิเศษกำเริบเสิบสานฆ่ามนุษย์ก่อนกินมนุษย์เป็นอาหาร เช่นนั้นหากเจ้าจะแก้แค้นก็เป็นการสมควร
ทว่า…
สัตว์วิเศษส่วนใหญ่ในป่าสัตว์วิเศษไม่เคยก้าวออกนอกป่าสัตว์วิเศษเลยแม้แต่ก้าวเดียว
ขอเพียงพวกเจ้าไม่บุกรุกบ้านของพวกมัน ไม่ไปแย่งชิงของล้ำค่าที่พวกมันปกป้อง พวกมันก็ไม่โจมตีมนุษย์ก่อน
พวกมันไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรเห็นแก่ตัวจะทำร้ายชีวิตของพวกมัน?
มนุษย์น่ากลัวดุจดั่งนรก ทว่านางจะทำให้ทั้งโลกรู้ว่าไม่ใช่ใจมนุษย์ทุกคนที่น่ากลัวเสียยิ่งกว่านรก!
ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะเหมือนกับพวกตระกูลที่มีอิทธิพล ใช้อำนาจบุกรุกบ้านของเหล่าสัตว์วิเศษอย่างเหิมเกริม แล้วยังฆ่าพวกมันจนหมดสิ้น!
“วู!”
เสือโคร่งใช้หัวถูไถแขนเสือของเฟิงหรูชิงนัยน์ตามีน้ำตาเอ่อคลอ
มันปกป้องสัตว์วิเศษส่วนหนึ่งหลบหนีเข้ามาในที่แห่งนี้ ทว่าก่อนที่มันจะไปถึงเหล่าสัตว์วิเศษบางส่วนที่เลี้ยงดูยาวิเศษให้เฟิงหรูชิงก็…ถูกมนุษย์ไล่ล่าเข่น
