!” แววตาจ้าวเย้าเย็นชา “เสือโคร่งข้าต้องนำกลับไปให้ได้ ไม่เช่นนั้นแม่เสือตัวนั้นที่บ้านข้าจะต้องกินข้าแน่!”
“ที่นี่มีเพียงเสือโคร่งที่พอใช้ได้ สัตว์วิเศษตัวอื่นๆ ข้าไม่ต้องการ ประมุขจ้าววันนี้เจ้าตัวคนเดียวแล้วยังพาตัวถ่วงมาด้วยอีกคน เจ้าคิดว่าเจ้าจะสู้พรรคชิงของข้าได้?”
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” จ้าวเย้าหัวเราะเสียงดังยกมุมปากอย่างดูหมิ่น “ชิงซาน หากเจ้ากล้าแย่งเสือโคร่งของข้า รอข้ากลับไปก็รอทหารพรรคกรงเล็บอินทรีประชิดพรรคได้เลย!”
หากข้างกายทั้งสองคนนี้ไม่มีคนทะเลาะแย่งชิงกันอยู่ ดูเหมือนว่าเสือโคร่งตัวนี้จะเป็นของที่อยู่ในถุงผ้าของพวกเขาแล้วอย่างไรอย่างนั้น
ในปากเสือโคร่งคาบลูกเสือเอาไว้สองสามตัวตัวมันถอยหลังไม่หยุด นัยน์ตาของมันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงจ้องมองเหล่ามนุษย์ตรงหน้าด้วยความเย็นชา
“จ้าวเย้า”
มุมปากชิงซานยกยิ้ม สายตาของเขามองทะลุจ้าวเย้าไปยังพุ่มไม้ตรงหน้า “พวกเราคงจะไม่ต้องแย่งชิงกันแล้ว เพราะว่า…ข้าเห็นสัตว์วิเศษระดับห้าอีกตัวหนึ่งแล้ว”
จ้าวเย้าชะงัก ในตอนที่หันไปมองก็เห็นหมีปฐพีท่าทางกำยำน่าเอ็นดูตัวหนึ่งยื่นหัวออกมา
นัยน์ตาของมันฉายแววงุนงงราวกับไม่ค่อยเข้าใจนัก
หลังจากนั้นก็เดินออกมาจาก
