งไม่มีวิธีทำให้ใจเขาอบอุ่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
ถ้าหาก...มีคนเช่นนั้นปรากฏตัวขึ้นมาจริง…เกรงว่านางจะไม่อาจรับได้
…
หลังฉินเฉินกลับถึงห้องเขาก็หยิบปิ่นหยกอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ หยกอันนี้ก่อนเขาจากมาได้หยิบเอามาจากกล่องเครื่องประดับของเฟิงหรูชิง เช่นนี้แล้วก็เหมือนกับ…นางยังอยู่ข้างกายเขา
“เสี่ยวชิง…บนโลกนี้ข้าไม่มีคนในครอบครัวคนอื่นอีก มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ก็คือเจ้า…”
“ดังนั้นข้ายินยอมละทิ้งทุกสิ่งแต่จะต้องปกป้องเจ้าไว้ให้ได้…”
คนที่เจ้ารัก ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางมาทำให้แปดเปื้อน
คนที่เจ้าเกลียด…ข้าก็จะเป็นดาบในมือเจ้า ฆ่าศัตรูทุกคนแทนเจ้า
ดังนั้นข้าจำต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้!
แข็งแกร่งจน…ไม่มีผู้ใดกล้าแย่งความสุขในมือเจ้าไป!
ชายหนุ่มหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าเย็นชาของเขาราวกับถูกแสงแดดหลอมละลายลงรอยยิ้มสะอาดสดใสดุจพระอาทิตย์ ไม่ได้มีท่าทางเย็นชาสันโดษอีกต่อไป บนโลกใบนี้ต้องมีสักคนที่เป็นแสงอาทิตย์อุ่นหลอมละลายน้ำแข็ง และต้องมีสักคนที่เป็นแสงอาทิตย์กลางใจเขา ปัดเป่าความหมองมัว
