วของเขา มิเช่นนั้น…คงไม่มีทางรีบกลับมาเพราะได้ยินว่าสุขภาพนางไม่แข็งแรง
“แต่เจ้าเด็กนั่น…”
“ท่านแม่” ฉินเฟยเอ๋อร์กุมมือเวินอวี่ไว้ “ท่านลืมที่รับปากข้าไว้หรือ? ครั้งนี้ทำดีกับเขาหน่อยอย่ารุนแรงกับเขาอีก ท่านก็อย่าเอาแต่อาหารเหลือที่เน่าเสียแล้วไปให้เขา ตระกูลฉินของพวกเราไม่ขาดแคลนอาหาร”
เวินอวี่โมโห “ข้าเห็นหน้าเขาก็อารมณ์เสียแล้ว ตระกูลฉินเลี้ยงเขามาเขายังชอบทำหน้าเย็นชา ทำราวกับว่าพวกเราติดค้างอะไรเขาอย่างไรอย่างนั้น”
“นิสัยของน้องเดิมก็เย็นชาสันโดษอยู่แล้วท่านก็ไม่ใช่ไม่รู้ ไม่ว่ากับใครเขาก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่เจาะจงตระกูลฉินเรา ต่อไปภายหน้าเขาแต่งงานไปก็ไม่มีทางมีอะไรเปลี่ยนแปลง ท่านจะคิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้กับเขาไปทำไม?”
มองดูสีหน้าไม่พอใจเล็กๆ ของฉินเฟยเอ๋อร์ เวินอวี่อ้าปากทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เห็นแก่เจ้าข้าจะยกโทษให้เขา”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้ม นางถอนหายใจหนึ่งที
ฉินเฉินสันโดษตั้งแต่เล็ก เขาอาศัยอยู่ในตระกูลฉินมาหลายปีนางยังไม่เคยเห็นเขายิ้มเลยไม่รู้จริงๆ ว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่ทำให้เขายิ้มได้หรือไม่
อาจจะ…ไม่มีอยู่กระมัง
แม้แต่นางที่ใกล้ชิดกับฉินเฉินที่สุดยั
