กถึงเพียงนี้แท้ๆ ก็ยังต้องขอบคุณในเมตตา ไม่มีเรื่องใดน่าสังเวชไปมากกว่านี้แล้วอีกอย่าง เขาก็แค่มาส่งสินสอดไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อฟ้าต่อดินร้ายเองอะไร สองแม่ลูกคู่นี้ต้องโหดร้ายต่อเขาถึงเพียงนี้เลยหรือ?
หันเฟิงกัดฟันแน่นลากขาพิการฝืนทนความเจ็บปวดทั้งหมดออกไปนอกประตูเมือง ชาตินี้เขาไม่อยากมาแคว้นหลิวอวิ๋นอีก!
ต่อให้นายท่านรองบีบบังคับให้เขามาเขาก็จะไม่มาแล้ว!
งานเช่นนี้ราวกับไม่ใช่ให้คนทำ!
…
“ฮูหยิน คุณหนู คุณชายฉินเฉินกลับมาแล้ว”
เสียงเอ่ยดังไปทั่วจวนบ้านตระกูลฉิน
ฉินเฟยเอ๋อร์เกิดความยินดีขึ้นในใจรีบวางแก้วในมือลง รีบสาวเท้าไปด้านนอกภายใต้การประคองของสาวใช้ ไกลออกไป นางเห็นชายหนุ่มดุจดั่งต้นสนเขียว เหมือนกับเขาในเมื่อก่อน เย็นชาไร้ความเห็นอกเห็นใจ
“เสี่ยวเฉิน เจ้ากลับมาแล้วหรือ?” แววตาฉินเฟยเอ๋อร์อ่อนโยนมีรอยยิ้มบางที่มุมปาก เดินไปทางฉินเฉินช้าๆ แววตาของฉินเฉินในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ใบหน้านาง นิ่งเรียบไม่มีความรู้สึกใดเฉกเช่นเดิมต่อให้นางทะนุถนอมเขามาสิบกว่าปีก็ยังเป็นเช่นนี้
ทว่าฉินเฟยเอ๋อร์เข้าใจดีว่านิสัยของฉินเฉินเดิมก็เป็นเช่นนี้ ไม่ว่ากับใครก็เป็นเช่นนี้ ดังนั้นนางดีต่อเขาเพียงใดก็
