ายื่นปากเล็กๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“เหตุใดจึงเพิ่งจะโผล่มาตอนนี้? เจ้าจะไปกับพวกเขาหรือ?” เฟิงหรูชิงก้มหน้าลูบศีรษะฝูเฉินแล้วเอ่ยถาม
ฝูเฉินส่ายหน้า “ข้าไม่ไป ท่านแม่ หลังจากนี้ท่าน…จะทิ้งพวกเราไปเหมือนจักรพรรดิที่เก้าหรือไม่?”
นิ้วมือเฟิงหรูชิงสั่น
นางมองใบหน้าที่ซีดขาวเล็กน้อยของฝูเฉิน ในใจก็อดไม่ได้ “ข้าก็ไม่แน่ใจ…น่าจะไม่”
มือฝูเฉินที่ดึงชายเสื้อของนางกำแน่นหลุบตาลงต่ำ
“เมื่อก่อนข้าขี้เหนียวมากเกินไปใช่หรือไม่ ท่านถึงได้คิดจะทิ้งพวกเราไป?”
“ฝูเฉิน…”
คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า ไม่อาจไร้ความรู้สึก
นางกับยาวิเศษทั้งสองนี้อยู่ด้วยกันมานาน ความรู้สึกนั้นย่อมมีนานแล้ว
ถ้าหาก...
มีวันหนึ่งนางพบเจอกับอันตรายอีก นางก็ไม่อยากให้พวกเขาพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“ฝูเฉิน ข้ารับปากเจ้า ข้าจะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งยิ่งขึ้น มีเพียงแข็งแกร่งกว่านี้…ข้าจึงจะสามารถไม่ไปจากเจ้าตลอดกาลได้”
ใบหน้าฝูเฉินเผยรอยยิ้มเศร้า “แต่ว่า จักรพรรดิที่เก้าแข็งแกร่งเช่นนั้นพระองค์ก็ยังจากไปทิ้งพวกเราไว้ข้างหลัง”
ในพรรคเภสัชเทพที่โดดเดี่ยวเดียวดายนั่น นอกจากเสี่ยวเฮยแล้วจักรพรรดิที่เก้าคือคนในครอบครัวเพียงคนเดียวของพวกเขา
เวลาตั้งกี่ปีที่จักรพรรดิที
