่เก้าอยู่กับพวกเขามา
ทว่าพระองค์ก็ไปแล้ว!
วันนั้นพระองค์รับปากกับพวกเขา รอพระองค์ช่วยคนรักของพระองค์กลับมาแล้ว พระองค์จะกลับมาดูแลพวกเขา
ใครจะรู้ หลังจากไปแล้วก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
“ท่านแม่ ข้ากับชิงหาน...ไม่ได้ขี้ขลาดเหมือนที่ท่านคิด พวกเราไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น พวกเรากลัวเพียงถูกทอดทิ้งอีกครั้ง…” ฝูเฉินเงยหน้าขึ้น
บนใบหน้าเล็กๆ ของเขาไม่รู้ว่าถูกปกคลุมด้วยน้ำตาตั้งแต่เมื่อไร
ใบหน้าเล็กๆ ขาวซีดแฝงด้วยความโศกเศร้าเสียใจ
เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
เพียงแค่กลัวการถูกทอดทิ้ง!
“ท่านแม่…” ฝูเฉินดึงชายเสื้อนางเอาไว้ “ข้ากับชิงหานไม่ใช่มนุษย์และก็ไม่ใช่สัตว์วิเศษ แต่พวกเรามีสติปัญญาแล้ว พวกเราก็ตื่นตระหนกเป็นเจ็บปวดเป็น ก่อนหน้านี้ชิงหานอยู่ด้วยตลอดข้ากลัวนางร้องไห้ก็เลยอดทนไว้ไม่มาหาท่าน ต่อจากนี้…อย่าทอดทิ้งพวกเราอีกไม่ว่าจะอันตรายอะไรพวกเราล้วนสามารถเผชิญหน้าไปกับท่านได้”
…………………….
ตอนที่ 586 หันเฟิงผู้น่าอนาถ (3)
คนไม่ใช่ต้นไม้ใบหญ้า ไม่อาจไร้ความรู้สึก
ทว่า…ต้นไม้ใบหญ้าก็มีความรู้สึก!
ตอนยังไม่กลายร่างเป็นคน ความรู้สึกของพวกเขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้ ไม่ได้แปลว่าพวกเขาไม่มีความรู้สึกอยู่ ตอนนี้กลายร่างเป็นคนแล้วก็ไม่มี
