อร์ หงส์ขาวให้ข้ามาปกป้องเจ้า เช่นนั้นช่วงนี้เจ้าจะรังเกียจหรือไม่ถ้าข้าจะพักที่จวนองค์หญิงของเจ้า”
“ยินดีต้อนรับตลอดเวลา”
ถังอิ่น “…”
ราวกับนางกำลังแบกรับความน้อยเนื้อต่ำใจเอาไว้ น่าสงสารนัก “เสี่ยวชิง ตอนนั้นข้าอยากเข้าจวนองค์หญิงของเจ้า เหตุใดเจ้าไม่ยินยอมมาโดยตลอด?”
“เจ้าแสดงจุดมุ่งหมายของเจ้าชัดเจนเกินไป ข้าให้เจ้าเข้ามาก็บ้าแล้ว”
“แต่…แต่ตอนนี้เจ้าก็ยังจะไล่ข้าไป ฮือฮือ ข้าจะกลับจวนองค์หญิง”
เฟิงหรูชิงชะงัก นางมองถังอิ่นด้วยความลังเลแล้วหันไปมองน่าหลานจิ้ง
“เจ้ามาจวนองค์หญิงแล้วเจ้ากับท่านพี่ของข้าจะทำอย่างไร?”
ถังอิ่นงงงัน “ข้ากับท่านพี่มีอะไร?”
“อ้อ ชิงหลิงเป็นคนบอก ว่าความสัมพันธ์ของเจ้ากับท่านพี่นั้นกลมกลืนยิ่งนัก กั๋วซือก็คิดว่าพวกเจ้าจะต้องรักกันแน่ต้องการเวลาอยู่ด้วยกัน ดังนั้นจึงให้ข้าส่งเจ้าไปพักที่จวนแม่ทัพ…”
ถังอิ่นตะลึงค้าง
หนานเสียนจิ้งจอกนั่นวิธีการชาญฉลาดนัก? จงใจไล่นางออกไปเพื่อครอบครองเสี่ยวชิงแต่เพียงผู้เดียว?
“ท่านพี่ ท่านรังแกเสี่ยวอิ่นหรือ?” เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้นมองน่าหลานจิ้ง
“เหตุใดเสี่ยวอิ่นจึงคิดอยากกลับมา?”
น่าหลานจิ้งส่ายหน้า “เปล่า อิ่นเอ๋อร์เป็นบรรพบุรุษน้อยของจวนแม่ทั
