พ”
เป็นบรรพบุรุษน้อยจริงๆ ท่านแม่กับท่านปู่ตามใจนาง ไต้เอ๋อร์ก็หนีไปกับนางบ่อยครั้ง
ท่านพ่อแค้นเคืองนางยิ่งนัก ทว่าก็ต้องบูชานางเป็นดั่งบรรพบุรุษ
ดังนั้นคำพูดนี้ของเขาไม่มีอะไรผิดไป…
“อ้อ เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เฟิงหรูชิงถอนหายใจ ตบบ่าถังอิ่นเอ่ยชี้แนะด้วยความจริงใจ “อยู่กับท่านพี่ดีๆ อยากแต่งงานเมื่อใดก็มาบอกกับข้าสักคำ ข้าจะรับผิดชอบให้พวกเจ้า”
“ไม่ใช่ เสี่ยวชิง ข้าถูกใส่ร้าย เป็นหนานเสียนจิ้งจอกนั่น…”
“คำของกั๋วซือไม่มีทางผิด เจ้าอยู่จวนแม่ทัพอย่างสบายใจเถอะ ท่านตากับท่านลุงและท่านป้าสะใภ้ของข้าล้วนเป็นคนดีมาก เจ้าแต่งเข้าจวนแม่ทัพไม่มีใครรังแกเจ้า”
ถังอิ่นเครียดจนแทบจะร้องไห้ออกมา “เสี่ยวอิ่น ข้าไม่ได้…”
“กั๋วซือบอกว่าพวกเจ้ารักกันแล้ว” ท่าทางของเฟิงหรูชิงจริงจัง
“เจ้าวางใจข้าจะปกป้องเจ้า ท่านพี่หากรังแกเจ้าเจ้าก็รีบกลับมาจวนองค์หญิง จวนองค์หญิงของข้าก็คือบ้านแม่เจ้า เจ้าจะแต่งงานก็ต้องแต่งออกจากจวนองค์หญิง”
