ไปด้านนอก
ถานซวงซวงก้มหน้าตั้งแต่ต้นไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย หน้าผากมีรอยเลือดแก้มบวมแดงเป็นแถบ
เห็นท่าทางน่าอนาถเช่นนี้ของนางแล้วหลิ่วฟู่ยงก็อดที่จะสงสารไม่ได้ “เจ้าไม่ต้องไปสนใจแม่สามีบ้านั่น รีบไปรักษาแผลจะได้ไม่เป็นแผลเป็น”
สีหน้าถานซวงซวงซีดเผือด นางพยักหน้าเบาๆ หันหลังจากไปไม่พูดไม่จา
หลิ่วฟู่ยงมองไปยังทิศที่นางทางจากไปแล้วถอนหายใจ “ถานซวงซวงเคยเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในแคว้นหลิวอวิ๋น ตอนนี้…กลับเปลี่ยนเป็นน่าอเนจอนาถเช่นนี้ เดิมข้าก็แค้นนางทว่านางน่าอนาถสงสารถึงเพียงนี้แล้วก็แค้นไม่ลง…”
ยิ่งกว่านั้น แม้ถานซวงซวงจะเป็นเช่นนี้ก็ยังงามจนทำให้คนสงสาร ไม่มีใคร…โกรธนางลง
…
หลิ่วฮูหยินเพิ่งเดินออกมาไม่นานก็ถูกเสียงที่ไม่คุ้นเคยฉุดรั้งเอาไว้
เสียงของหญิงสาวไพเราะดุจนกฮวงอิง[2] และยังบริสุทธิ์สง่างามทำให้คนยากที่จะลืมเลือน
“ขอถามจะไปวังหลวงได้อย่างไร?”
ความจริงแล้วซู่อีนั้นโชคดีจริงๆ
ครั้งแรกตอนที่นางถามทางก็ถามกับจื่อเยียน
ครั้งสุดท้ายนี้ก็ถามหลิ่วฮูหยิน
ทั้งสองคนล้วนเป็นคนที่เกี่ยวพันกับเฟิงหรูชิง
แล้วยังเป็นคนที่อารมณ์ไม่ดีสุดๆ
หลิ่วฮูหยินเดิมไม่อยากสนใจซู่อีแต่หลังจากได้ยินคำพูดของนางก็ชะงักไป
