ิตนี้ไม่อาจถอนตัวได้
“ไป ข้าพาเจ้าไปพักก่อน”
มู่หลิงจดจำคำพูดของท่านผู้เฒ่าไว้ในใจเงียบๆ เขาพยุงร่างกายที่อ่อนแอของเฉินชิงเยียนเดินออกไปนอกห้องโถง
…
ท่านผู้เฒ่าเห็นมู่หลิงประคองเฉินชิงเยียนออกไปก็ส่ายศีรษะถอนหายใจ “แม่ฆ่าคนลูกไร้ความผิด ดังนั้นตระกูลมู่จึงไม่ได้สอบสวนเฉินชิงเยียน แต่อย่างไรคนที่แม่ของเฉินชิงเยียนทำร้ายจนตายก็เป็นฮูหยิน เหตุใดนายท่านรองเขา…”
เหตุใดนายท่านรองจึงได้รักลูกสาวของศัตรูที่ฆ่าแม่
“นายท่าน” ท่านผู้เฒ่านึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “ท่านว่าฮูหยินนายท่านรองเคยช่วยนายท่านรอง นี่…”
“เอ๊ะ เมื่อครู่ข้าพูดไปหรือ?” ท่านผู้เฒ่าชะงักไป เขาวางนิ้วบนริมฝีปากส่งเสียง “ชู่ว ชู่ว เรื่องนี้ห้ามพูดออกไปเด็ดขาดข้ารับปากซู่อีไว้ หากถูกมู่หลิงรู้เข้าซู่อีจะหนีออกจากบ้านไม่กลับมาอีกเลย”
ปากของท่านผู้เฒ่ากระตุกยิกๆ เขาอยากจะบอกนายท่านเหลือเกินว่าฮูหยินซูอีอาจจะไม่กลับมาอีกแล้วจริงๆ ก็ได้…
“พ่อบ้าน” ท่านผู้เฒ่าแสดงสีหน้าท่าทางน่าสงสาร “ข้าอยากดื่มซุปไก่งวงที่ซู่อีทำ อีกนานเท่าไรนางจึงจะกลับมากันแน่ ยาที่หญิงชั่วยกมาทั้งขมทั้งกินยาก เมื่อก่อนตอนที่ซู่อีอยู่จะเตรียมผลไม้คลุกน้ำตาลใ
