บบที่ไม่กลับมาอีก!
น่าหลานจิ้งเอาไต้เอ๋อร์มากอด นิ้วมือลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้านางอย่างแผ่วเบา
“แผลเป็นบนใบหน้าเจ้าจางลงแล้ว”
แม้แต่สติปัญญาก็เหมือนกับคนที่อายุเท่ากัน…
ไต้เอ๋อร์ยิ้มระรื่น “ท่านพี่ ช่วงนี้ท่านพี่สาวให้ไต้เอ๋อร์ดื่มน้ำหวานที่หวานมากๆ อย่างหนึ่ง หลังจากดื่มแล้วแผลเป็นของไต้เอ๋อร์ก็ดีขึ้นไม่น้อย ท่านพี่สาวเก่งมากๆ แต่ท่านพ่อก็ยังตระหนี่เช่นนี้แม้แต่จิ่นหลี่ตัวหนึ่งยังไม่ยอมให้ท่านพี่สาวกิน…”
“ใช่ ท่านพ่อขี้เหนียวที่สุด ในเมื่อท่านพี่ของเจ้าชอบดื่มซุปปลาเช่นนั้นอีกเดี๋ยวพวกเราไปจับปลาสองสามตัวให้เสี่ยวอิ่นกัน”
น่าหลานฉางเฉียนรู้สึกเสียใจและหดหู่ “นางไม่เพียงแค่ต้มจิ่นหลี่ยังเผาห้องครัวของจวนแม่ทัพด้วย ซ่อมห้องครัวไม่ต้องใช้เงินหรือ?”
น่าหลานจิ้งยิ้มบาง “ก็แค่เผาห้องครัวเท่านั้น ต่อให้เสี่ยวอิ่นเผาจวนแม่ทัพใช้เงินนิดหน่อยมาซ่อมใหม่ก็ได้แล้ว ท่านพ่อทำไมท่านต้องไปหาเรื่องนางด้วย?”
น่าหลานไต้เอ๋อร์พยักหน้าสุดชีวิต “ท่านพี่เสี่ยวอิ่นเป็นคนดีมาก ท่านพ่อห้ามดุนาง”
“…” น่าหลานฉางเฉียนตกตะลึง
ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของท่านพ่อแล้ว
ไม่ง่ายเลยกว่าจะเลี้ยงลูกชายลูกสาวมาจนโต ก็ดันไม่ช่
